Peter Dedecker's blog

De kop is eraf. Nu we gisteren onze lijst en ons programma uitgebreid aan de pers hebben voorgesteld, is de eindsprint van onze campagne voor de Gentse gemeenteraadsverkiezingen ook helemaal begonnen. De echte campagne, die was natuurlijk al zes jaar geleden begonnen.

Er werd reikhalzend uitgekeken naar ons programma, en het resultaat mag er zeker wezen: 109 pagina's degelijk onderbouwde analyses, kritieken en natuurlijk onze constructieve voorstellen. Er is ook een beknoptere vierledige versie (onze vierklaver), en voor wie helemaal geen tijd heeft, is er een versie die op niet meer dan één A4'tje past. Een uitgebreid en kwalitatief werkstuk, het resultaat van lang en hard teamwork.

Waar ik zo mogelijk nog trotser op ben, is onze lijst. Het is een lijst met mensen die de waarden uitstralen waar wij voor staan, maar ook een lijst die de diversiteit van onze stad weerspiegelt. Heel veel respect van mijn kant voor deze mensen die dit engagement en deze verantwoordelijkheid opnemen.

Let the games begin!

Hier rechts ziet u (een stuk van) de voorpagina van De Tijd van vanmorgen, met de titel en baseline van dit artikel. Samen met de analyse van The Washington Post, die stelt dat slechts 30% van de inspanningen geleverd werden door besparingen en 70% door lastenverhogingen, is dit een treffende evaluatie van de aanwezigheid van de liberale partijen in deze federale regering Di Rupo. Als nog iemand zich afvraagt waarom we destijds "neen" zeiden op de nota Di Rupo, bij deze.

Allereerst, op deze Rerum Novarum, aan alle vrijwilligers die elke dag onder de vlag van een of andere ACW-vereniging onbaatzuchtig het beste van zichzelf geven voor hun medemensen: bedankt. Zoals de christelijke wortels, ook voor wie niet gelooft, een fundament vormen voor onze maatschappij van waarden en normen, zijn ons sociaal systeem en voorzieningen (onderwijs, gezondheidszorg,...) voor een groot stuk te danken aan de beweging die hieruit voortsproot. We moeten erkennen dat de christelijke arbeidersbeweging onze beschaving positief getekend heeft.

Het doet dan ook pijn te moeten vaststellen de top van deze beweging sterk vervreemd geraakt is van de basis. Daar waar "onbaatzuchtig engagement" het leitmotiv is voor de basis, werd de top steeds meer gekenmerkt door een vorm van graaicultuur. Katrien Partyka probeert in een open brief (DS 14-5-2012) te verdedigen dat de uit het casinokapitalisme afkomstige middelen werden ingezet voor sociale doelen.

Vanavond zullen heel wat Gentenaars protesteren tegen "de besparingen" bij De Lijn, in het bijzonder tegen de afschaffing van de nachtbussen. Tegelijk zien we dat De Lijn een aantal bussen van en naar Zelzate schrapt die gebruikt worden voor werknemers van Arcelor-Mittal, toch ook geen klein bedrijf. Een mens zou voor minder gaan betogen. Het initiatief wordt echter genomen door het collectief "Gentenaars tegen besparingen" dat zich eerder aan de (extreem-)linkse zijde bevindt waar het altijd makkelijker is andermans geld uit te geven zonder verder te kijken. Want zijn het wel "de besparingen" die aan de oorzaak liggen van de schrapping van het aanbod? Er is meer dan dat volgens mij. Het is eerder een kwestie van visie en dogma's.

Opinie gisteren gepubliceerd in De Morgen

De algemene vergaderingen van Dexia en Belfius stemmen vandaag [gisteren dus] over het verlenen van kwijting aan de bestuurders. Bestuurders die een niet te onderschatten rol gespeeld hebben in de ondergang van de groep. Toch heeft de regering nog niet beslist wat ze hierin zal doen, is er geen eensgezindheid hierover, en zijn er partijen die zomaar de spons willen vegen over het wanbeheer door sommigen.

Dinsdag begon het proces tegen het Field Liberation Movement, de actievoerders die vorig jaar in Wetteren een wetenschappelijk experiment met genetisch gewijzigde aardappelen deels vernietigden. De actievoerders, met ex-KUL-wetenschapster Barbara Van Dijck als spreekbuis, doen in de pers hun beklag over het feit dat door "de criminalisering van hun actie" het debat over GGO's in de kiem gesmoord wordt. Zij vinden steun in een open brief in De Morgen (9 mei 2012, p21) van een honderdtal ondertekenaars.

Voldoende ruimte voor inspraak is een essentieel element van goed bestuur. Samen debatteren over lokale projecten en/of problemen scherpt de burgerzin aan, en geeft vorm aan de gemeenschap. Inspraak was zowat één van de hoofdthema's en verzuchtingen op het Kopstukkendebat afgelopen donderdag in de Blandijn, en alle verkiezingsprogramma's maken er een belangrijk punt van. Maar het zijn uiteraard de verkozen politici die de (moeilijke) knopen moeten doorhakken, en zich hiervoor niet mogen wegsteken achter adviseurs of ambtenaren. En hoezeer de inspraak van de burgers absoluut gewenst is, de verkozen politici mogen vooral geen valse verwachtingen creëren. Helaas levert het Gentse stadsbestuur, bij monde van schepen Martine De Regge, daar vandaag het zoveelste voorbeeld van: een (afgesproken en gecommuniceerd) fietspad langs het speelbos van scoutsgroep Ten Berg in Sint-Amandsberg wordt ineens een fietspad dwars door dat speelbos, waardoor dat eigenlijk onbruikbaar wordt.

Zelf kan ik me niet tot de actieve beleggers rekenen. Dat is bewust zo, gezien dat met een functie als parlementslid nogal moeilijk ligt. Niettemin was ik vandaag aanwezig op de Happening van de Vlaamse Federatie van Beleggers en Beleggingsclubs. Omdat het een uitgelezen kans is om CEO's en managers vol passie te horen spreken over hun bedrijf tegen mensen die in hen hun vertrouwen stellen. Maar ook, en vooral, omdat ik geloof in particulier aandeelhouderschap en de kansen die dit biedt voor de lokale verankering van onze ondernemingen, en voor werknemersparticipatie. Kansen die helaas gehypothekeerd worden door deze Franstalige belastingregering die nauwelijks het onderscheid kent tussen aandeelhouders en speculanten, waarbij de belegger voor deze regering een "sitting duck" is, zoals De Tijd het mooi uitdrukte in dit handige overzicht.

Na vijf maanden hard werken in de commissie Dexia, met zeker in het begin lange dagen tot kot in de nacht, werd woensdag eindelijk het rapport voorgesteld in het parlement. Het is een dieptepunt voor de geloofwaardigheid van de politiek en het parlement geworden, helaas. Tot een onderzoekscommissie mocht het nooit komen van de meerderheid, de Dexiapartijen. Zij kozen voor een bijzondere doofpotcommissie. Cruciale documenten van de CBFA, die de controle op de banken moest uitoefenen voor de eerste val van Dexia, mochten we niet inkijken, daarvoor waren de belangen van de partijen die de toezichthouder benoemden te groot. Ik schreef eerder al over deze frustrerende waanzin.

Met Didier Bellens aan het hoofd van Belgacom weet je dat er af en toe wel een nieuw schandaaltje opduikt. Afgelopen weken was dat ook het geval, al hoefde Bellens hiervoor helemaal niets te doen. Alleen zijn loonbrief in ontvangst nemen was voldoende, maar het betrof dan ook een loonbrief van 2.6 miljoen euro.