Stokjes en jeugdvertelsels

Ik ben niet echt zo'n stokjesmens, dat lijken me nogal incestueuze dingen in de blogosfeer en zo, maar kom, omdat Smetty me het zo lief vroeg (en al helemaal niet omdat ze me deze middag bij de bakker een beetje bedreigd heeft) zal ik jullie hier ook een kijkje gunnen in mijn duistere verleden en proberen iets te zeggen dat jullie nog niet wisten. Maar ook niet te veel natuurlijk, de meeste dingen die hier niet verschijnen, hoeven jullie ook niet te weten :-P

• Om te beginnen, een leuke herinnering uit mijn kindertijd. We woonden in een opgeknapt boerderijtje in heuvelachtig gebied. Er was het huis, met daarachter een binnenkoer en daarrond stonden de stallen, met daarachter een weide en een kippenren. In die kippenren stond een leuke klimboom waar ik met broertjelief wel graag in klauterde, maar om daar te geraken, moest je eerst door de stal en dan nog een kort stukje over de weide, alwaar wel eens een koebeest liep dat bij elke menselijke beweging op de weide dacht dat het wat extra eten kreeg. Niet direct een optie dus. Dan maar langs opzij, alwaar we gehinderd werden door een betonnen afsluiting. Aan de overkant daarvan lag de kippenren, die echter wat lager lag. Door dat niveauverschil was de betonnen afsluiting langs die kant ongeveer 3m hoog, wat redelijk immens is voor twee ukkies van nog geen meter. Aan de kant waar we stonden, was de afsluiting minder hoog en door wat stenen en autobanden op elkaar te stapelen, konden we daar al snel over kruipen. Maar toch: zo diep springen, dat zagen we niet zitten. Dus vonden we er niets beters op dan een touw te nemen waarlangs ik mijn broetje naar beneden zou laten. Alleen: waar knoop je dat nu aan vast? Zijn hoofd was geen optie, dan maar zijn voet. Zo gezegd, zo gedaan. Broertje kruipt erover, het touw aan zijn voet en ik hou dat redelijk goed gespannen. Dat touw was echter redelijk kort waardoor hij niet helemaal beneden geraakte en binnen de kortste keren ons moeder kwam aangesneld die een telefoontje gekregen had van de buurman die haar waarschuwde voor het feit dat hare kleinen ondersteboven aan de muur hing.

Oh, terwijl ik het net afzocht naar een foto van de omgeving bij ons, vond ik deze pagina met oa onderstaande foto uit de oude doos. Rechts van het kleine boompje rechts vooraan is de plaats van bovenstaand gebeuren. Ondertussen is het groen dat u ziet voor de kerk al verdwenen. In de plaats staan er huizen, onze voormalige achterburen. Het gebouw rechts is de oude pastorie.

• Als oudste van de kinderen werd ik natuurlijk af en toe met babysittaken opgezadeld. En met zo'n lastige broer en zus was dat niet altijd even gemakkelijk. Soms werd het me dan ook eventjes te veel. Broertje die veel te lastig was, zette ik dan gewoon buiten op de binnenkoer met de deur op slot. Het was goed weer, hij had niet te klagen. Toch kwam mijn ma net op tijd terug om hem te beletten met een borstel het raam in te slaan. Altijd al agressief geweest, diene kleinen...
• De zus, die was ook wel eens lastig. Haar heb ik eens opgesloten in het (donkere) fietsenkot om van haar gebleit af te zijn. Daar was ze niet echt gelukkig mee, ze spreekt er nog af en toe over.

Of en hoeveel kinderen ik wil? Goh, dat zullen we nog wel zien... ;-)

Wie is de volgende kandidaat om zijn/haar duistere kantjes of kleine geheimpjes te grabbel te gooien? Ik denk dat deze lieve dame en dit rare heerschap wel nog interessante dingen te vertellen hebben. En wat u bij dit duister figuur zou kunnen lezen, is op eigen risico. Go ahead, you three!