Das ist waanzin!

Ondertussen is ondergetekende goed en wel thuisgekomen van een fijn weekje skiën in Zillertal, in Oostenrijks Tirol. Zondermeer een fantastische week, met veel sneeuwpret, apres ski plezier en ferm goed gezelschap, al moesten we op het laatste moment wel één iemand thuis achterlaten wegens ziekte. Bijzonder jammer.

Het hotel, Kristall in Finkenberg, was dik in orde, met zelfs een bad op onze kamer waar vooral Lynn heel gelukkig mee was. Vanaf het hotel was het slechts een paar minuutjes stappen tot aan de skilift: gewoon de weide oversteken. Die weide konden we 's avonds op de terugweg gewoon afskiën: rechtstreeks van de lift het hotel binnen. Als je kon skiën tenminste... Ook handig om bij het opstaan vanuit onze kamer te kunnen zien of de lift wel werkte die dag.

Bij aankomst, zaterdagochtend, na het ontbijt, konden we meteen ons materiaal oppikken en aan een eerste dag op de latten beginnen. Aangezien het mijn eerste keer op twee latten is, heb ik maar meteen lessen genomen. Ik zou er toch niet al te veel van bakken anders. Bij de eerste glijpoging ging ik al meteen op mijn gezicht, maar soit, buiten een opzettelijke val voor een afgrondje dat ik te laat gezien had en een val op een ijsplek (zonder ski's!) verliep de eerste dag zonder incidenten. Wel op tijd in ons bedje gekropen, want op een nachtbus zit slapen er niet echt in bij mij.

De tweede dag was minder goed: door de hevige wind aan onze kant van de berg, was de lift buiten werking. Bovendien hadden Lynn en ik ons materiaal boven laten staan. Dan maar via Mayrhofen naar boven, in de hoop dat ons gezelschap via die weg ons materiaal zou kunnen gaan halen, wat uiteindelijk onmogelijk bleek. Een skiloos dagje dus voor ons. De titel van deze post is trouwens een citaat van de chauffeur van de bus die ons van Finkenberg naar Mayrhofen zou brengen, toen hij in ons kielzog een hele meute skiërs en snowboarders op zijn bus zag afkomen.

Op de derde dag mochten Lynn en ik, na ons vele oefenen op de babypiste, dan eindelijk een (korte) blauwe piste afskiën. Iets minder evident voor een kluns op latten als ik: een groepsgenote en de skileraar werden, geheel tegen mijn wil in, onderuitgehaald en vakkundig in de sneeuw gekwakt. Meteen zaten mijn kunsten op de blauwe piste er ook voor eventjes op, en keerde ik terug naar mijn favoriete babypiste om in een andere groep wat verder te werken aan de techniek. Iets wat duidelijk een goede beslissing was, want een dagje later ging het al een pak beter en geraakte ik zonder incidenten de blauwe piste meermaals naar beneden. Tot ik op de laatste dag, in erg gure omstandigheden met een ijzige wind en sneeuwval, alweer een groepsgenote zou rammen. Neen, hier bestaan gelukkig geen foto's van.

Skiën is dus niet mijn sterkste punt, al heb ik er wel ferm veel van genoten en is dat aspect al zeker voor herhaling vatbaar! Volgend jaar nog wat oefenen, en dan misschien een rode piste beneden sjezen ;-)

Wat eveneens voor herhaling vatbaar is, is het après-ski gebeuren. Amai mijne frak, dat zijn daar echt wel ferm beestige feestjes. Dansen in skibotten op van die maffe tirolermuziek met een pint (flutjesbier) in een pot-met-oor in de hand: ambiance verzekerd! Zeker als heel de tent uit de bol gaat. Met dank aan het fantastische gezelschap, vaneigenst! Dat moeten we trouwens hier ook dringend (opnieuw?) invoeren: bierpotten met oor. Zoveel gemakkelijker om er tien tegelijk af te halen aan de toog, je bier wordt minder snel warm dan met een gewoon glas in de hand en het is ook gewoon zoveel cooler :-) Hoewel, nothing beats a duvelglas...

Om geheel in de sfeer te blijven, hieronder nog een paar pareltjes van het Tirolse après-ski gebeuren:

Meer van dat!

De thuiskomst was overigens minder goed: heel de dag mottig geweest, 39° koorts, hoesten en snuiten voor zot, koppijn, het ene moment rillen van de kou en het andere weer zweten voor dood,... Vandaag gaat het al heel wat beter, lichte koorts ed, maar toch best nog een dagje thuisblijven om de collega's niet ziek te maken. Het gaat alleszins merkbaar beter dan mijn lotgenote die niet mee kon op skireis en al 10 dagen zo ziek als een hond is, de stakker.