Carl Devos over Reynders en de Vlaamse "meerderheid"
Ondertussen heeft de ultieme brokkenpiloot Reynders in de Fortiscommissie weer laten zien dat hij het niet waard is om federaal minister te zijn. Vlaamse kiezers kunnen Reynders niet afstraffen. We kunnen ons alleen uitspreken over diegenen die Reynders in de regering tolereren. Als de leden van de Vlaamse "meerderheid" ’s morgens voor de spiegel staan, mag alleen schaamte, diepe schaamte, hen overvallen. Reynders nog langer tolereren is de kiezer minachten.
Sterke, maar bijzonder terechte verwoordingen van Carl Devos in zijn wekelijkse column. Hopelijk heeft de Vlaamse kiezer er ook oren naar.
Voor wie, net als ik, het volledige Fortis-verhaal niet vanop de voet volgde of wegzapte bij de vrees spontane walgingen te krijgen van sommige gebeurtenissen in die commissie, kan ik toch nog deze bijzonder interessante en bevattelijke samenvatting (van Tim Pauwels) aanbevelen.
Het is alleszins bijzonder gortig dat de commissie niet verder uitzoekt wat er precies aan de hand is met het grote verschil in wat Reynders en alle anderen onder ede verklaren: dat stinkt ronduit naar meineed, iets wat bijzonder zwaar bestraft wordt en moet uitgezocht worden. En toch doet men liever de boeken toe? Onbegrijpelijk.
![Syndicate content](/misc/feed.png "Comments for \"Carl Devos over Reynders en de Vlaamse "meerderheid"\""){kind=small}
3 reacties
Maw: wat staat een federale kieskring nog in de weg ?!
Oh, een federale kieskring is bespreekbaar hoor: als je het land graag op die manier unitair wil maken, moeten we dat maar overwegen en meteen alle andere ondemocratische grendels (dubbele meerderheid bij staatshervormingen, paritaire regeringssamenstelling, alarmbelprocedure,...) wegnemen. Met veel plezier, als je 't mij vraagt :-)
Vraag is ook: wat voor federale kieskring? Zo eentje waarbij men op voorhand vastlegt hoeveel Vlaamse en hoeveel Franstalige zetels er te behalen zijn? Het is wel degelijk zoiets dat op tafel ligt. Weinig federaal, als je 't mij vraagt. Enige verschil met nu is dat het BHV-probleem uitgebreid wordt tot in heel Vlaanderen aangezien diezelfde Franstaligen die nu zo graag in Vlaams-Brabant stemmen ronselen, dat dan ook gaan kunnen doen in de rest van Vlaanderen. Ja, Vlamingen zouden dat dan ook kunnen, maar het zijn over het algemeen niet de Vlamingen die in een ander taalgebied faciliteiten en aanhechtingen bij andere gewesten en taalregimes gaan eisen...
Het grote probleem dat ik heb met een federale kieskring, is dat het een omgekeerde paradox is: een systeem of beleidsinstelling dient zich aan te passen aan de sociaal-economische realiteit en daarvan ten dienste te staan. We moeten niet op alle mogelijke manieren trachten een bepaalde kunstmatige instelling te legitimeren door te proberen de maatschappelijke realiteit aan te passen. Instellingen en politiek ten dienste van de burger en maatschappij, en niet omgekeerd. Wat die realiteit betreft: ik stel vast dat er nu nauwelijks vormen zijn van een gemeenschappelijk Belgisch publiek debat, een Belgische gemeenschap. De taalkloof is daar uiteraard de hoofdreden voor.
Beide zaken hierboven beschreven zijn symptomen van het failliet van België.
Federaal is het één grote statusquo. Buiten wat gerommel in de marge ten voordele van de Franstaligen, gebeurt er gewoon het grote niets.
De ziekte van Wallonië heeft het Belgisch niveau aangestoken en de besmetting is nu alom zichtbaar.
Je kan er mee lachen, maar het gedraagt zich als een virus. Een virus parasiteert immers op zijn gastheer. Wanneer die gastheer niet langer kan dienen, merk je vaak een plotse vermenigvuldiging van het virus op zodat het zich vlot verder kan verspreiden en een nieuwe gastheer kan zoeken.
Zo dus ook met het Waalse non-beleid. Het situeert zich nu ook op federaal niveau en een federale kieskring is een manier waarop het zich verder kan verspreiden.
Allemaal een beetje karikaturaal voorgesteld, maar dit brengt me bij de grond van de zaak. Waarom zijn de Franstaligen in alles zo bang om te bewegen? of is dit een foute perceptie?
Luik is de dag van vandaag ook niet meer de maffiosistad van 20 jaar geleden. Daar is echt wel wat bewogen.
En zo zijn er nog voorbeelden genoeg te vinden.
Eigenlijk bewijzen heel wat Walen elke dag dat ze andere noden hebben dan Vlaanderen, maar dat ze die noden wel degelijk zelf kunnen aanpakken.
Het contradictorische is dat het in wezen een bewijs is dat we (Vlamingen en Walen) zo ver uit mekaar gegroeid zijn dat we het niet weten of hoeven te weten.
De grote statusquo is dan ook niet meer dan een verziekt machtsspel geworden van partijen die zichzelf meer willen toeëigenen dan hen toekomt.
En we moeten dus zorg dragen dat dat virus zich niet naar onze contreien verspreidt.
Plaats een nieuwe reactie