Aan de toog: de erfenis van de generatie Daens

(tags: )

Vrijdagavond. Na de herdenkingsmars Ihsane Jarfi (het eerste bekende Belgische dodelijk slachtoffer van homohaat) drink ik nog een pint in De Abt. Een oudere man herkent me en komt op me af met een vriendelijke vraag. “Waarom is de N-VA zo tegen het middenveld, tegen de vakbonden? En waarom zijn jullie zo rechts-liberaal en asociaal geworden?”

Ik geef hem een woordje uitleg. Over hoe ik in mijn boek en mijn aanklacht tegen het ACW steeds de top viseerde. Hoe de basismilitant, die vanuit zijn overtuiging opkomt voor zijn medemensen, betoogt tegen de belastingparadijzen, het grootste slachtoffer is van het Arco-bedrog door de top, die zelf vrolijk deals sloot op diezelfde belastingparadijzen en met de winsten ging lopen. Over hoe we met het regeringsbeleid orde op zaken stellen en terug private jobs creëren, er sinds 2007 nog nooit zoveel vacatures geweest zijn en de lasten eindelijk dalen. Hoe je bezwaarlijk van een neo-liberaal beleid kan spreken in een land waarbij van elke 100 euro die we verdienen er 54 naar overheid gaat, waarvan 49 euro naar herverdeling en overheidsconsumptie. Hoe de kleinste verdieners, die voor amper 1500 euro bruto hun bed uitkomen, kinderen naar de crèche brengen en gaan werken, er met de tax-shift het meest op vooruitgaan: 83 euro extra netto dit jaar, 150 euro tegen 2020. Per maand welteverstaan. Over hoe bij de hervorming van de inschrijvingsgelden hoger onderwijs de grenzen voor studiebeurzen en het bijna-beursstatuut stevig opgetrokken werden waardoor er meer mensen voor in aanmerking komen en we het dus meer dan voordien opnemen voor wie het moeilijk heeft, om hen nog meer kansen te bieden op hoger onderwijs en een betere toekomst.

Hij aanhoort het met enige genoegdoening. Hij vertelt me wat over zijn achtergrond. Over hoe zijn vader en grootvader destijds meebouwden aan de arbeidersbeweging eind 19e eeuw, begin 20e eeuw. Hoe ze staakten voor de meest elementaire rechten. De omstandigheden waarin er toen gewerkt en geleefd werd. In een tijdperk van voor het algemeen stemrecht, van voor het stemrecht voor vrouwen. “We hebben het hier en nu toch echt wel goed hé?” zei hij. Ik kan er alleen maar mee instemmen en respect voor hebben.

Het maakt me tegelijk ook kwaad. Kwaad op leiders als Marc Leemans en Rudy De Leeuw, die in onze gulle, welvarende samenleving bij elke logische bijsturing, elke correctie die in de rest van Europa door socialisten doorgevoerd werd, spreken over “sociale horror”. Die niet meer opkomen voor het algemeen belang van de samenleving, maar voor het groepsbelang van enkele individuen die menen dat ze recht moeten hebben op meer voordelen of een vroeger pensioen dan anderen en dan maar treinstakingen organiseren en het land om de haverklap platleggen. Die bij elke hervorming schreeuwen “hiermee gaan we terug naar de tijd van Daens.” Als ik die man van gisteravond bezighoorde over zijn vader en grootvader, de verwezenlijkingen van de arbeidersbeweging uit de tijd van Daens en de decennia daarna, dan vraag ik mij af of Leemans en De Leeuw wel beseffen van ze zeggen, wat voor oneer ze aandoen aan de militanten van de arbeidersbeweging van toen. Dat zijn pure beledigingen voor de generatie van die man z’n vader en grootvader. Daens draait ongetwijfeld zich om in z’n graf als hij Leemans en De Leeuw bezighoort.

Syndicate content

Politiek engagement

N-VA logo

 

cover boek "Een Zuil van Zelfbediening"

Blik op mijn agenda

Contact

Je kan me steeds contacteren via het contactformulier of rechtstreeks:
Muilaardstraat 60, 9000 Gent (privé)
Leuvenseweg 21, 1000 Brussel (kantoor) 
Peter.Dedecker@N-VA.be
0486/152320

Disclaimer

Dit is de website van Peter Dedecker. Alle teksten mogen, tenzij anders vermeld, overgenomen worden mits bronvermelding. Een link wordt altijd geapprecieerd. Dit alles is mijn persoonlijke opinie. Organisaties waar ik lid van (geweest) ben of voor (ge)werk(t heb) kunnen in geen geval aansprakelijk gesteld worden voor wat ik hier schrijf. Zie de volledige disclaimer.