Als de remedie erger wordt dan de kwaal

(tags: )

Waarom zouden we in Gent wakker liggen van BHV? Een vraag die me wel meer gesteld wordt. BHV was ook niet meteen de hoofdreden om me destijds bij N-VA aan te sluiten. BHV is een symbooldossier, en ik hou me liever bezig met wat anders dan symbolen.

Maar tegelijk is BHV zoveel meer dan een symbooldossier. Het is niet alleen de angel die, door haar ongrondwettelijkheid, elke regering en regeringsvorming hypothekeert en maar niet verwijderd geraakt. Het is ook en vooral een sociaal probleem voor de betrokkenen waar ons gevoel voor rechtvaardigheid ons minstens tot solidariteit noopt, tot elke inzet om een waardige samenleving in de regio mogelijk te maken. Voor een treffende illustratie hiervan verwijs ik nogmaals graag naar deze column van VRT-journaliste Els Aeyels, van een dik jaar geleden, zo uit het BHV-leven gegrepen.

Maar misschien nog veel belangrijker, is BHV een illustratie van de patstelling in ons land. En nog meer: van de onderhandelingswijze die de Franstaligen door hun impliciete veto-rechten kunnen hanteren, en ook steeds hanteren. Een onderhandelingstechniek waarbij de kar danig overladen wordt dat de remedie op den duur erger wordt dan de kwaal. Waarbij niets doen, het status-quo, aantrekkelijker wordt dan elk mogelijk akkoord. De impasse als enige resterende mogelijkheid. De uit progressief-linkse academici en kunstenaars bestaande Gravensteengroep maakte dit vandaag nog maar eens duidelijk.

Er is immers niet enkel de financiële woekerprijs van jaarlijks 586 miljoen euro aan het Brussels Gewest: de slechtst bestuurde regio van Europa, waar politici elkaar voor de voeten lopen, het symbool van versnippering, waar iedereen bevoegd is maar niemand verantwoordelijk. 586 miljoen euro (461 miljoen voor BHV + 125 miljoen euro voor Beliris) in tijden waarin de schuldencrisis nog welig tiert en we elke euro twee keer zouden moeten omdraaien vooraleer uit te geven. De komende vijf jaar zoeken we nog 22 miljard. BHV is alvast een goed begin.

Er is daarnaast ook nog de bestuurlijke woekerprijs. Tal van "compensaties" die uiteindelijk elk nadeel voor de Franstaligen meer dan ongedaan maken, het laatste greintje Nederlands in Brussel verder de kop indrukken, en op sommige vlakken het probleem zelfs uitbreidt tot Leuven door apparentering. Zie hiervoor dit vandaag vrijgegeven 8e Gravensteenmanifest of de ingekorte versie in De Standaard.

Dit spel, waarbij de Franstaligen een vinger geven en in ruil je arm pakken, is dan ook de rode draad in geheel de nota Di Rupo, zowel op institutioneel als financieel vlak. Niet alleen is er de nauwelijks verhulde "tsunami aan belastingverhogingen" (volgens de liberalen slechts een lawine), wordt er nog geen begin gemaakt van de Europese aanbevelingen, maar vooral worden de zeldzame "toegevingen" zoals een reductie van de (absurde) groeinorm van 4,5% in de gezondheidszorg (niet moeilijk als deze overfinanciering voor jaarlijkse overschotten zorgt) verderop koudweg teruggepakt door stellingen als de gegarandeerde compensatie door de staatskas van eventuele tekorten in de sociale zekerheid. Vlaanderen blijft verder en steeds meer betalen terwijl de verschillende deelstaten nauwelijks voor de eigen verantwoordelijkheden gesteld worden.

Bij dergelijke "compromissen" moeten we ons dan ook goed afvragen of het sop de kool wel waard is. Of dit een akkoord is dat het conflict beëindigt, of simpelweg voortzet op andere terreinen, zoals Bart Sturtewagen in zijn editoriaal stelt.

Een kantelend huwelijk kan ook niet gered worden door een lange lijst van ondertekende afspraken, te leveren inspanningen en te betalen compensaties met omschrijvingen van welke rechtbank bevoegd is bij overtreding. Als er geen minimaal vertrouwen is in een verder gemeenschappelijk doel, dan houdt het op. De vraag is alleen nog wanneer dat moet worden vastgesteld.

Is er in deze ook maar enige kans op pacificatie?

5 reacties

Anoniem's picture

Het ergste vind ik dat er nog politici zijn die durven te beweren dat ze door onderhandelen er wel iets goed van zullen maken. Zowel institutioneel als sociaal-economisch is die nota volledig tegengesteld aan het liberale programma. Ik vraag mij af op welke punten ze nog wat willen geven en op welke punten ze nog willen nemen. Of misschien begrijp ik het hele concept van onderhandelen niet zo goed.

Bye bye BHV's picture

Als de remedie erger wordt dan de kwaal ….dan is de kwaal de oplossing: waar men gaat langs Vlaamse wegen komt men taalgemengde gezinnen tegen! Niet verwonderlijk in een tweetalig land met tweetalige ambtenaren en tweetalige firma’s.

Een tweetalig land of een land met vele tweetaligen is geen ziek land. ‘Eentaligen’ een tweetalig land laten besturen is de ziekte of ‘de Belgische kwaal’. De remedie is niet verander de aard van de bevolking maar wel verander onbekwame bestuurders.

Ooit zei burgemeester Nols: geef de Vlamingen een Vlaams loket en bedien ze in hun eigen taal. De man had gelijk want nu heeft de Brusselse Vlaming veel veel minder. Flaminganten hebben alleen verhinderd dat er statistieken zouden bestaan van het aantal Nederlandstalige en Franstalige handelingen, flaminganten hebben Broekzele aan de Walen geschonken!

Vlamingen hebben zich in Brussel aan het tweetalige loket ( … kassa) aangepast. Achter het loket zit nu een perfect tweetalige (toch heb ik niet geschreven dat de loketbediende als tweede taal Nederlands praat). In de rij staat een Franssprekende tweetalige Vlaming, alleen ‘de gazet van …’ onder de arm verraadt zijn afkomst.

De kwaal of ‘het recht van de bodem’ en de remedie of ‘de rechten van zij die op de bodem wonen’ zijn verschillend. Ooit zal Europa bepalen wat de rechten van Nederlandstaligen in Brussel en Franstaligen in de rand rond Brussel zijn. Bye Bye Belgium (wat de Belgen ivm de bescherming van taalminderheden niet oplossen lost Europa op) is geen grap.

BHV is ook geen grap. Wel is het grappig dat dit drieletterwoord geen exacte betekenis heeft en dat niemand weet waarover het juist gaat. Maar … tijden veranderen en België zal niet vergaan: in september 2011 zegt onze premier: bye bye BHV, het is ermee gedaan!

Peter Dedecker's picture

"Waar men gaat langs Vlaamse wegen, komt men taalgemengde gezinnen tegen." Die zullen er uiteraard altijd wel zijn, in eender welk land, maar dat is allesbehalve de mainstream. Ook in het buitenland leiden taalgemengde gezinnen blijkbaar niet tot wantoestanden zoals bij ons in BHV.

Een tweetalig land of een land met veel tweetaligen is inderdaad geen ziek land. In tegendeel: tweetaligen zijn een meerwaarde! "Vlaanderen eentalig, Vlamingen tweetalig" is meer dan ooit de boodschap die we moeten verkondigen en in ons onderwijs in praktijk brengen. En een twee- of meertalig land op zich is inderdaad geen probleem, kijk bijvoorbeeld naar Zwitserland voor een goed voorbeeld. Maar in elk land, één of meertalig, zijn goede afspraken met respect voor ieders eigenheid en de eigenheid van de buurt, het grondgebied, het aanwezige sociale weefsel, een noodzaak. In Zwitserland werkt dat heel goed met vier talen. En daar zijn goede afspraken gemaakt: ga je in een Duitstalig kanton wonen, dan kan je maar zien dat je Duits leert en zal de administratie je uitsluitend in het Duits helpen. Ga je naar een Franstalig kanton, net hetzelfde voor het Frans. Alleen in ons ziek land is het blijkbaar niet mogelijk dergelijke eenvoudige, logische en rechtvaardige afspraken te maken.

En een tweetalig land met tweetalige ambtenaren, laat staan hulpverleners, daar zijn we in Brussel helaas nog heel ver vanaf, hoe hard we daar ook op aandringen, ondanks de wettelijke verplichtingen. Nols-loketten, waarvan de herinvoering in de praktijk in de nota Di Rupo staat (tweetaligheid van de dienst ipv de ambtenaar) zullen alleen maar de dienstverlening voor de Vlamingen in Brussel, nog altijd de meerderheid van de belastingbetalers en financierders van Brussel, verminderen. Wat ben je immers met die tweetaligheid van de dienst, als jouw dossier door haar eigenheid door een eentalig Franstalige behandeld wordt? Volstaat het als enkel de onthaalbediende of zelfs de poetsvrouw een mondje Nederlands spreekt?

Er is maar één oplossing: Vlaanderen moeit zich niet met de Nederlandstaligen/Vlamingen in Wallonië, Wallonië en de Franstalige Gemeenschap bemoeien zich niet met de Franstaligen in Vlaanderen, en Brussel wordt écht meertalig met minstens Frans en Nederlands (en liefst ook Engels) als officiële talen waarin de volledige dienstverlening aangeboden wordt en vereiste talen voor ambtenaren, hulpverleners en liefst ook politici.

En als Europa zich ooit komt moeien met het taalgebruik in België, dan zal dat equivalent moeten zijn aan de regels in de andere lidstaten, zoals in Frankrijk aan de grens met Duitsland, waar ondanks een meerderheid aan Duitstaligen Frans nog steeds de enige officiële bestuurstaal is.

Goede afspraken maakt goede vrienden.

Bye bye BHV's picture

Vlaanderen eentalig, Vlamingen tweetalig’ is geen holle slogan en het klinkt ook beter dan ‘Waalse ratten rol uw matten’ of ‘eigen volk eerst’. Verfransing tegengaan doe je inderdaad beter door goede afspraken te maken en niet door gevels te bekladden, enz. Vlaanderen heeft een officiële bestuurstaal (het recht van de bodem of bodemrecht), Europa zal dit bevestigen en rechten bepalen voor taalminderheden (het recht van de bevolking wonend op een bodem of persoonsrecht).

Goede afspraken maakt geen vrienden!
Goede vrienden maken geen afspraken!

Bye bye BHV's picture

Als liften de remedie en links-rechts de kwaal is dan hebben Van Besien en De Croo het vandaag goed bekeken. En waarom zouden ze morgen niet met vieren (of achten) in dezelfde wagen kruipen en akkoorden sluiten! De patstelling heeft intussen duizenden jaren burgerwerkloosheidsuitkeringen gekost, binnenkort hebben ook werkloze volksvertegenwoordigers zelfs geen recht meer op werkloosheidsvergoedingen want ze hebben al bijna twee jaar niet meer gewerkt.

Het gemeenschappelijk doel onze welvaart niet op te blazen kan opgelost worden door een politieke draai: de meest rechtse of linkse vinger van de hand een draai naar boven (of onder) geven! Rechts-links verhoudingen worden boven-onder verhoudingen. Acht politieke goden mogen eestdaags duimen ‘boven of onder voor Di Rupo’.

‘Nunc aut nunquam nil volentibus arduum’ droomt intussen Di Rupo.
‘Let the beast go’ wat mij betreft!

Syndicate content

Politiek engagement

N-VA logo

Kom op Tegen Kanker

logo Loop naar de Maan

Steun Kom op Tegen Kanker en laat me naar de maan lopen!

cover boek "Een Zuil van Zelfbediening"

Blik op mijn agenda

Je vindt me ook terug op

Facebook logo

Twitter logo

YouTube logo

Contact

Je kan me steeds contacteren via het contactformulier of rechtstreeks:
Muilaardstraat 60, 9000 Gent (privé)
Leuvenseweg 21, 1000 Brussel (kantoor) 
Peter.Dedecker@N-VA.be
0486/152320

Disclaimer

Dit is de website van Peter Dedecker. Alle teksten mogen, tenzij anders vermeld, overgenomen worden mits bronvermelding. Een link wordt altijd geapprecieerd. Dit alles is mijn persoonlijke opinie. Organisaties waar ik lid van (geweest) ben of voor (ge)werk(t heb) kunnen in geen geval aansprakelijk gesteld worden voor wat ik hier schrijf. Zie de volledige disclaimer.