Dexia: De pyromaan beloond

(tags: )


Dexia automaten
© CC 2.0 harry_nl

Het bonusdebat is verre van evident. Uiteraard hebben wij er geen problemen mee om mensen (deels) te belonen afhankelijk van de prestaties, en zijn wettelijke beperkingen uiterst moeilijk: dan krijg je gewoon een braindrain richting landen of bedrijven waar men wel dergelijke verloning mag en kan betalen. Natuurlijk zijn er ook buitensporige excessen, zoals we onlangs vernamen in de fameuze Dexia-commissie.

Aan het woord was Pierre Richard, van 1987 tot 2000 CEO van Dexia Crédit Local en nadien CEO van Dexia tot eind 2005. Na zijn pensionering in 2006 werd hij voorzitter van de Raad van Bestuur, onder het CEO-schap van Axel Miller, tot aan de eerste redding van de bank in september 2008.

Als na de redding in 2008 Pierre Mariani en Jean-Luc Dehaene het roer overnemen bij Dexia en zichzelf de brandweerlui noemen, dan moet Pierre Richard zowat de pyromaan geweest zijn die de boel in de fik stak: hij was de architect van de megalomane ambities van Dexia, met de aquisities van dochters over de hele wereld, met het Turkse Denizbank en het problematische Amerikaanse FSA als bekendste. Onder zijn beleid nemen de risico's toe en financiert de bank zich meer en meer via leningen bij andere banken in plaats van via de spaartegoeden van eigen klanten. Op het toppunt was men voor zo'n 260 miljard afhankelijk van de interbankenmarkt: dat is zomaar eventjes driekwart van het huidige Belgisch BBP.

Het is dan ook zonder meer wraakroepend wanneer Pierre Richard bevestigend antwoordt, wanneer ik hem in de Dexia-commissie vraag of het klopt dat hij, voor een periode van 20j, jaarlijks 583.000 euro extra pensioen krijgt als bonus. U leest het goed: in 2004 besliste men bij Dexia om voor dhr Richard een serieus bedrag in een pensioenfonds te storten, dat hem, bovenop zijn gewoon pensioen, een extra jaarlijkse bonus van 583.000 euro toekent, gedurende 20j, vanaf zijn pensioen op 65-jarige leeftijd op 1 januari 2006.

Toen Bruno Deletré, voormalig Executive Vice-President Public Finance, in juli 2008 vertrok bij Dexia, kreeg hij een gouden handdruk van 2 miljoen euro. Een immens bedrag, dat de man drie maanden later terugstortte toen de bank quasi overkop ging. Als ik de heer Richard vervolgens vraag of zijn jaarlijkse 583.000 euro nooit in vraag gesteld zijn na het ineenstorten van de bank, nadat men zag dat het beleid van Pierre Richard zowat de periode was waarin de miserie in de groep gecreëerd werd die leidde tot maar liefst twee falingen, en of hij het niet logischer vond het voorbeeld van Bruno Deletré te volgen, wast deze de handen in onschuld:

Pendant 20 ans, j'ai été aux affaires bancaires du Crédit Local, d'abord, puis Dexia. 20 ans où les résultats de l'entreprise dont j'étais le responsable exécutif ont été excellents. Je suis parti à un moment où l'ensemble du groupe fonctionnait très bien.

Het is achteraf gemakkelijk om te zeggen: ‘in mijn periode was het goed’. Maar nu we zien dat daar heel wat is fout gelopen, is zoiets volgens mij maatschappelijk, tegenover de gewone mensen die keihard werken voor een bescheiden pensioen, onmogelijk verantwoorden. Met de gevolgen van de bewezen diensten, waarvoor die bonus uitgekeerd werd, zitten wij nu vandaag opgezadeld, met een ratingverlaging voor ons land wegens de dreiging van ettelijke miljarden die ons land waarborgt voor de achtergelaten problemen. Dan de handen in onschuld wassen en dergelijke vergoeding aanvaardbaar vinden, is het beste bewijs van de wereldvreemdheid van sommigen binnen die sector.

Syndicate content

Politiek engagement

N-VA logo

 

cover boek "Een Zuil van Zelfbediening"

Contact

Je kan me steeds contacteren via het contactformulier of rechtstreeks:
Muilaardstraat 60, 9000 Gent (privé)
Leuvenseweg 21, 1000 Brussel (kantoor) 
Peter.Dedecker@N-VA.be