Dexia: vanaf nu gaat het om harde cash

(tags: )

Minister Steven Vanackere (CD&V) kon niet gelukkiger klinken, toen hij eergisteren in De Ochtend de nieuwe Dexia-deal die hij bereikte met Frankrijk voorstelde. Ook Kristof Waterschoot (CD&V) deelde in de Kamer eenzelfde enthousiasme. Een misplaatst enthousiasme echter. De nieuwe Dexia-deal is een vestzak-broekzak-operatie, maar dan wel een waar we stevig onze broek aan scheuren.

Pyrrusoverwinning...

De euforische reacties binnen de federale regering-Di Rupo wijzen vooral op het feit dat dit land in de huidige situatie garant staat voor 60,5 procent van de 55 miljard euro aan voorlopige staatswaarborgen voor Dexia, en dat we in het nieuw bereikte akkoord slechts voor 51,45 procent van de definitieve waarborgen van 85 miljard euro garant staan (Frankrijk draagt 45,59 procent bij, en Luxemburg 3 procent). 51,45 procent in plaats van 60,5 procent, van 85 miljard in plaats van de eerst voorziene 90 miljard: dat is een verminderde blootstelling van 10,7 miljard euro. Het goede nieuws is dus dat als Dexia omvalt, we een kleine 11 miljard euro minder failliet zijn. Het slechte nieuws is dat we dan nog steeds failliet zijn...

...aan een stevige kostprijs

De kostprijs van deze verminderde blootstelling is echter niet van de poes. We betalen 53 procent van de kapitaalsverhoging van 5,5 miljard euro, in plaats van de 50 procent die in het vorige akkoord gehanteerd werd. Dat is niet alleen 165 miljoen euro te veel, we leggen hiermee ook een verhouding vast die in de toekomst de nieuwe startpositie is voor onderhandelingen. Een stevige achteruitgang dus. Bovendien zijn de staatswaarborgen nu nagenoeg gratis: in de voorlopige regeling betaalde Dexia 0,9 procent van het opgenomen bedrag aan de schatkist, vanaf nu slechts 0,05 procent...

Waarvoor?

Samen met Frankrijk storten we 5,5 miljard euro belastinggeld in de kas van Dexia, een hefboomfonds dat tijdens de eerste negen maanden van dit jaar een verlies draaide van 2,4 miljard euro. Er schiet dus al niet veel meer over. Hiervoor krijgen we wel wat terug: dit kapitaal geeft de Belgische en Franse staat 'preferente aandelen'. Als er ooit winst gemaakt wordt en dividenden uitgekeerd worden, zullen deze in de eerste plaats naar de schatkist gaan en niet naar de andere aandeelhouders. Er wordt een jaarlijks dividend van 8 procent beloofd, maar wie gelooft er nu dat Dexia ooit nog winst zal maken, laat staan dividenden uitkeren? We hebben als het ware Business Seats gekocht in een neerstortend vliegtuig. Voor het aandeel Dexia hanteert KBC Securities een koersdoel van 0,01 euro. De waarde ervan is dus, naar boven afgerond, nul. Nul, noppes, nada.

Frankrijk geeft en neemt

Frankrijk neemt ook een deel van de kapitaalsverhoging voor haar rekening. Echter, in de oplossing voor de Franse Dexia-dochter DMA neemt ze een groot deel van dat bedrag terug. Een jaar geleden werd beloofd dat Frankrijk voor 10 miljard aan 'riskante' leningen van DMA zou overnemen om de onderneming zuurstof te geven in de vorm van 12 miljard euro aan verminderde liquiditeitsnood. Een belofte die nog steeds niet is nagekomen. Een belofte waar volgens de Europese Commissie absoluut niet aan geraakt kon worden. In de nieuwe regeling claimt minister Steven Vanackere dat deze belofte nu eindelijk op papier staat, en er 9,4 miljard euro aan leningen zal overgenomen worden... Bovendien zal Frankrijk DMA in z'n geheel overnemen. De waarde van DMA in de boeken van Dexia bedraagt vandaag 1,4 miljard euro. De overname zal gebeuren aan de kostprijs van één symbolische euro... Volgens Paul Dhoore heeft België alles samen tot nu toe reeds 10 miljard euro aan Dexia betaald, Frankrijk slechts 5,6 miljard.

De Belgische belastingbetaler betaalt

Als je alles samentelt, de goedkope verkoop van DMA én het terugkeren op de Franse belofte, dan participeren we aan deze kapitaalsverhoging niet voor de normale 50 procent, ook niet voor de geclaimde 53 procent, maar gewoonweg voor de volle honderd procent. België draait alweer op voor de afhandeling van een probleem dat in hoofdzaak aan Franse zijde is ontstaan. Dat Yves Leterme en Didier Reynders in 2008 en 2011 dachten dat staatswaarborgen ons geld zouden opbrengen en we dus beter een groter deel voor onze rekening konden nemen, breekt ons nu zuur op. De schade van een ondergang van Dexia is voor dit land nu veel groter dan voor Frankrijk. We staan met onze rug tegen de muur en kunnen geen kant meer uit. Het gaat vanaf nu minder gaan om waarborgen, maar des te meer om cash betalingen.

Hoe het zo ver is kunnen komen, mocht niet onderzocht worden met een parlementaire onderzoekscommissie. De verantwoordelijken, waaronder vele politici in de raden van bestuur, mochten niet benoemd, niet vervolgd worden, en de megalomane ex-CEO Pierre Richard strijkt nog steeds zijn bonuspensioen van 583.000 euro per jaar op. Geen van de genoemde sloeg tot nu toe enig mea culpa, in tegendeel. Een dieptepunt dat ons nog jaren lang, zeg maar generaties lang, pijn zal doen.

Syndicate content

Politiek engagement

N-VA logo

 

cover boek "Een Zuil van Zelfbediening"

Contact

Je kan me steeds contacteren via het contactformulier of rechtstreeks:
Muilaardstraat 60, 9000 Gent (privé)
Leuvenseweg 21, 1000 Brussel (kantoor) 
Peter.Dedecker@N-VA.be