Folklore in het parlement

(tags: )

Sommige tradities in de Kamer zijn ondertussen dermate folkloristisch geworden dat een erkenning als UNESCO-werelderfgoed tot de mogelijkheden behoort. Zo ook de vierjaarlijkse schertsvertoning rond het amnestievoorstel van het Vlaams Belang, die gisteren nogmaals plaatsvond.

Zoals elke legislatuur, dient het Vlaams Belang een wetsvoorstel in tot regeling van een vorm van amnestie voor wie in de tweede wereldoorlog (al dan niet onbewust) verkeerde keuzes maakte. In alle andere Europese landen heeft men dergelijk debat gevoerd, een regeling uitgewerkt, en zijn deze trauma's verwerkt. In de Belgische democratie is dat tot nu toe nog niet mogelijk geweest, een debat hierover heeft in de Kamer van Volksvertegenwoordigers nog nooit plaatsgevonden, en dat 65 jaar na datum.

Nu, elk ingediend wetsvoorstel moet eerst door de plenaire vergadering van de Kamer in overweging genomen worden. Meestal is dat een pure formaliteit, vermeldt de voorzitter het agendapunt op het einde van de zitting met de vraag of iemand bezwaar heeft, waarop geen antwoord meer komt terwijl velen al de weg richting koffiekamer aan het opzoeken zijn. Enkel wanneer de hoogdringendheid van een voorstel gevraagd wordt, is er een stemming, enkel daarover. Pas nadien wordt het voorstel (als het geagendeerd wordt) besproken in de bevoegde commissie en daar al dan niet goedgekeurd.

Of men nu akkoord gaat met het voorstel, of het compleet verwerpelijk vindt, mag eigenlijk niet uitmaken: in een democratie dient men over alles te kunnen praten. Is dat trouwens niet wat de Franstaligen steeds zeggen: dat ze willen praten? Helaas, niet over dit voorstel. Zoals elke legislatuur, werd, enkel en alleen voor dit voorstel, de stemming gevraagd door de Franstaligen. CD&V, N-VA, VB, Jean-Marie en Open VLD stemden voor, waarbij Herman De Croo niet naliet te benadrukken dat hij dit een compleet ranzig voorstel vindt, maar een democratie slechts een democratie kan zijn als over alles te praten valt. Uiteraard, de Franstalige partijen stemden collectief tegen, samen met sparringpartners SP.a en Groen! Some things never change...

Terzijde: dit artikel werd geschreven nog voor het ontslag van Johan Vande Lanotte. Elke gelijkenis met hedendaagse gebeurtenissen berust op toeval.

3 reacties

oorlogswees's picture

De voormalige collaborateurs die mensen verklikten, de vijand zowel gewapend hielpen als andere hand-en spandiensten verleenden werden veel te weinig gestraft na de oorlog. Veel van deze "Herren" waarvoor men moest uit de weg gaan op het voetpad "verdwenen" enkele tijd na het einde van de oorlog om enige tijd later weer op te duiken. Hun opgelopen doodstraf was dan al fel verminderd tot enkele jaren gevangenis. Eens vrij militeerden ze verder in nationalistische partijen en groeperingen waar ze opnieuw het hoge woord voerden. Ze hadden hun rechten snel terug via de wet Vermeylen. Hun nakomelingen zijn belust op revanche. De jongeren slikken hun haat tegen België zonder te beseffen wat deze lui hun medeburgers hebben aangedaan. Voor de rest worden hun wandaden nu geminimaliseerd en worden ze als slachtoffers naar voor geschoven. De echte slachtoffers moeten dit in hun eigen land en gewest ondergaan. Woorden als communisten, krapuul, lafaards (dixit Peumans) en nog zoveel moois. Amnestie nooit!
Mijn vader was vlaming, katholiek lid van het Davidsfonds maar geen landverrader. Deze die hem verraadden worden nu als repressieslachtoffers beschouwd...

Peter Dedecker's picture

Beste oorlogswees,

Nogmaals: het gaat mij in deze absoluut niet over de inhoud en de gewenste uitkomst van een bespreking. Het gaat mij om het feit dat een bespreking simpelweg onmogelijk gemaakt wordt. Het resultaat van een bespreking had perfect in de lijn van jouw gedachten kunnen liggen, of in een andere lijn. Maar dat zullen we dus nooit weten, hierover zal nooit eensgezindheid kunnen komen als we op deze manier blijven verderdoen.

Koen Béroudiaux's picture

Beste oorlogswees

In woII zijn onvergeefelijke dingen gebeurd, wat niemand zal ontkennen.
Dat er tijdens de repressie ook onvergeefelijke dingen zijn gebeurd, is eveneens een feit.
In beide perioden zijn er onschuldigen gestraft en zijn er schuldigen die er goedkoop van af gekomen zijn.

Ik heb echt wel moeite met uw stelling dat die schuldigen daarna "militeerden voor nationalistische partijen". Deden ze dat allemaal? En enkel maar voor de nationalistische partijen? Hoeveel zijn er naar andere partijen gegaan? Hoeveel zijn er aan lager wal geraakt? Hoeveel in de zakenwereld? En hoeveel verder een heel gewoon bestaan geleid?

Ziet u, de redenering om van enkele feiten een algemene regel te maken, zondigt tegen de elementaire logica. Een logica die niet beter is dan het veralgemenen dat alle allochtonen misdadigers zijn omdat er enkele dat, individueel, ook zijn.

Het grappige is dat u door die redenering toe te passen, u zich helemaal aansluit bij de denkwijze van die partij die het wetsvoorstel indiende.

Het is geenszins mijn bedoeling om u uit te lachen, maar veeleer een poging om u uit te nodigen om buiten uw haatdragende logica te denken.

Met beleefde groeten

Koen Béroudiaux

Syndicate content

Politiek engagement

N-VA logo

 

cover boek "Een Zuil van Zelfbediening"

Blik op mijn agenda

Contact

Je kan me steeds contacteren via het contactformulier of rechtstreeks:
Muilaardstraat 60, 9000 Gent (privé)
Leuvenseweg 21, 1000 Brussel (kantoor) 
Peter.Dedecker@N-VA.be
0486/152320

Disclaimer

Dit is de website van Peter Dedecker. Alle teksten mogen, tenzij anders vermeld, overgenomen worden mits bronvermelding. Een link wordt altijd geapprecieerd. Dit alles is mijn persoonlijke opinie. Organisaties waar ik lid van (geweest) ben of voor (ge)werk(t heb) kunnen in geen geval aansprakelijk gesteld worden voor wat ik hier schrijf. Zie de volledige disclaimer.