Het groene obesitas-kabinet

(tags: )

De publieke opinie is razend door de onthullingen over graaicultuur en belangenvermenging, en terecht. Mensen raken gedegouteerd van de opeenvolging van affaires als Optima, Kazachgate, Publipart en Samusocial. Een afkeer die ik deel als jong politicus, net als zovele collega’s uit alle partijen. Geen enkele partij is op dat vlak zonder zonden. Ook al verzinkt alles in het niets bij het gegraai in de aalmoezenbeker van daklozen door de socialisten, toch vallen er ook op mijn eigen partij opmerkingen te maken als het gaat over politieke vernieuwing. Met z’n allen zullen we maatregelen moeten nemen om de politiek op een hoger deontologisch niveau te brengen.

Wat me naast de feiten zelf enorm stoort, is de manier waarop het debat gevoerd wordt. En dan vooral hoe de partij Groen daarbij steeds de ‘moral high ground’ inneemt en  zich profileert als blozende maagd. Ze meent in de media volop met stenen te moeten gooien naar alles en iedereen. Maar als je dan toch zo graag met stenen gooit, dan ben je beter zelf zo wit als een maagd. Is Groen dat? Is die perceptie wel terecht? Zijn zij dan zoveel zuiverder dan andere partijen?


Bruno De Lille - Pascal Smet - Guy Vanhengel
Bruno De Lille - Pascal Smet - Guy Vanhengel © belgaimage

Om dat uit te klaren, ging ik op zoek naar hoe die partij beleid voert en voerde in het verleden. En wat blijkt? Als Groen aan de macht komt, bakken ze het nog bruiner dan sommige partijen die zij vol gespeelde verontwaardiging met de vinger wijzen. Groen is allesbehalve een witte maagd. Het blijkt een partij te zijn als een watermeloen: groen vanbuiten, donkerrood vanbinnen. Er zijn genoeg voorbeelden om enkele boekdelen mee te vullen. Vandaag serveer ik u deel 1: het groene obesitas-kabinet.

1 medewerker per 27 kiezers

Wie aan groene regeringsdeelname denkt, denkt meteen aan de periode paars-groen, waarna de partij Agalev onder de kiesdrempel dook die ze zelf geïnstalleerd had. We hoeven echter niet zo ver terug te gaan in de tijd: ook vorige legislatuur kon de groene partij deelnemen aan het beleid en kabinetten vullen. Met name in de Brusselse regering werd Bruno De Lille met 1091 voorkeurstemmen staatssecretaris bevoegd voor mobiliteit, openbaar ambt, gelijke kansen en administratieve vereenvoudiging en een paar bevoegdheden van de Vlaamse Gemeenschapscommissie.

Voor dat takenpakket liet De Lille zich omringen door een kabinet met maar liefst 40 voltijdse eenheden (VTE). Voor elke 27 voorkeurstemmen nam hij één personeelslid aan. Daaronder twee fulltime chauffeurs. Wellicht omdat Brussel geen uitgebreid netwerk van openbaar vervoer heeft, en de zadels van de Villo-deelfietsen iets te hard zijn voor groene billen.

Ter vergelijking: 40 kabinetslui, dat zijn er evenveel als op het kabinet van de minister-president van Vlaanderen, Geert Bourgeois, die een veel uitgebreider takenpakket heeft. De Lille was dan wel bevoegd voor mobiliteit, maar niet voor openbare werken en niet voor de uitbater van het openbaar vervoer, de MIVB. Die bevoegdheden vielen onder zijn collega Brigitte Grouwels (CD&V), minister van Vervoer en Openbare Werken. Ben Weyts, die wél bevoegd is voor het volledige pakket aan mobiliteit en openbare werken van een veel groter gewest en in zijn portefeuille ook toerisme, Vlaamse Rand en dierenwelzijn bij heeft, klaart de klus met 27,5 VTE. Dat Brussel met zijn 19 gemeenten, 19 OCMW’s, 6 politiezones en een heel kluwen aan vzw’s nood heeft aan administratieve vereenvoudiging is ontegensprekelijk. Maar welke resultaten kunnen de 7 adviseurs voorleggen die De Lille daarvoor had aangeworven? Federaal stelt Theo Francken het met één (1) adviseur voor administratieve vereenvoudiging, en hij boekt wel resultaten.

Groen aan de macht, da's hetzelfde beleid als de socialisten #hetkananders

"Zo groot, dat was het vorige kabinet, van Pascal Smet (sp.a), ook”, verdedigde de woordvoerster van De Lille het obese kabinet in de krant De Morgen. “Het kan anders” is de slogan van Groen, maar als ze aan de macht komen doen ze gewoon hetzelfde als de socialisten.

Geen wonder dat er op dat kabinet nog een plaatsje over was voor de toenmalige voorzitter van Jong Groen, het aanstormend talent Kristof Calvo. Hij ‘werkte’ er zo’n acht maanden, van na zijn afstuderen in september 2009 tot aan de verkiezingen van 2010. Een groot deel van zijn passage viel dus in volle verkiezingscampagne. En dat als kandidaat op de 2e plaats in kieskring Antwerpen, op een kabinet met 1 medewerker per 27 kiezers. Die verkiezingscampagne kwam weliswaar enigszins onverwacht door de val van de regering-Leterme. Toch is het te hopen voor Calvo en De Lille dat hen niet hetzelfde overkomt als Joëlle Milquet (cdH): naar haar voert het parket-generaal een onderzoek omdat ze mogelijk medewerkers aannam op haar kabinet om campagne te voeren. Maar over Calvo weiden we een andere keer wel wat verder uit.

Een ander opmerkelijk figuur op het kabinet-De Lille was overigens Arnaud Verstraete, nu Brussels parlementslid voor Groen en de witte ridder in het ganse graaicultuurdossier. Diezelfde Verstraete was tijdens zijn periode op het kabinet ook regeringscommissaris bij de Brusselse Maatschappij voor Waterbeheer. We herinneren ons nog de woorden van kritiek van zijn partijgenoot Björn Rzoska op cabinettards die bijverdienen als regeringscommissaris: “Ze worden twee keer betaald voor één job.” Je kan daarover discussiëren, maar één ding is zeker: bij Groen moet men dringend eens in de spiegel kijken, want als groenen kabinetten te vullen hebben, zijn ze er ook niet vies van om net datgene te doen wat ze een ander verwijten.


Annemie Maes, Arnaud Verstraete en Bruno De Lille
Annemie Maes, Arnaud Verstraete en Bruno De Lille © ID/Geert Vanden Wijngaert

Politisering ten top

Laat ons eens kijken naar de belangrijkste realisaties van de groene staatssecretaris voor autoloze zondagen. Allereerst een hele reeks politieke benoemingen. Ook op dat vlak verschilt Groen helemaal niet van een traditionele partij. Een volledig overzicht zou ons vandaag iets te ver leiden. Ook dat is de moeite waard om wat dieper te belichten in een volgende aflevering van de groene pak-de-poenshow.

Eigen kabinetschef eerst

Een andere belangrijke realisatie is de politisering van de ambtenarij. Ja, u leest het goed: niet de depolitisering, maar de politisering.

Zo werd Ecolo-kabinetschef Frédéric Fontaine topman van de Brusselse milieuadministratie en werd Jean-Paul Gailly directeur-generaal bij Brussel-Mobiliteit. Die laatste werkte voorheen op het Ecolo-kabinet van Isabelle Durant. Vandaag zit die weer bij de PS. Misschien zag De Lille die overstap al aankomen, en probeerde hij daarom eerst tevergeefs zijn eigen kabinetschef Patrick Balcaen op die stoel te plaatsen.

Politisering Brusselse administratie, met dank aan Groen #hetkananders

Ook voor andere partijen leverde Groen toen dergelijke hand- en spandiensten. Zo stootte de benoeming van cdH’er Christian Lamouline als hoofd van de Brusselse administratie op een veto van de Raad van State. Als groene Brusselse staatssecretaris voor ambtenarenzaken paste De Lille toen expliciet de wet aan om het mogelijk te maken voor kabinetsmedewerkers om te kunnen meedingen naar deze overheidsjobs, en dus om die benoeming mogelijk te maken. De wet doelbewust aanpassen om de oude truken van een traditionele partij te kunnen toepassen: faut le faire, Groen.

Begrijp me evenwel niet verkeerd: ook de N-VA vindt dat mensen die op een kabinet werken of gewerkt hebben, dezelfde kansen moeten krijgen om mee te dingen naar een (top)job in de administratie als ze aan dezelfde voorwaarden inzake kennis en competentie onderworpen worden als de andere kandidaten. Dat doen we bijvoorbeeld met vergelijkende testen door Selor, en niet zoals Bruno De Lille met een jury van ‘onafhankelijke’ (door de regering aangeduide) experts. Dit laatste schaamlapje was er zelfs voor de vakbonden te veel aan: VSOA laakte deze doorgedreven politisering en sprak zelfs over “maffiapraktijken” met incompetente politieke kandidaten. La Libre Belgique, niet meteen het N-VA-partijblad, titelde “La nomination politique, sport régional Bruxellois”. PS-praktijken, met steun van de groenen.

Graai-vzw’s: afbouwen of oprichten?

Met zo’n omvangrijk kabinet heb je natuurlijk de tijd om wat bij te klussen. Dat deed ook De Lille. Volgens Cumuleo deed hij dat onder meer als (onbezoldigd) voorzitter van de KVS en Klojo Producties en als (onbezoldigd) bestuurder bij de vzw Atomium en vzw Babykot bijvoorbeeld. Maar ook als (bezoldigd) gemeenteraadslid en politieraadslid in de stad Brussel en bezoldigd bestuurder bij de Internationale Jaarbeurs van Brussel. Deze laatste organisatie kwam deze week nog in opspraak omdat de bestuurders daar maar liefst 13.440 euro per jaar schnabbelen. Maar als Groen mag meebesturen is dat blijkbaar een minder groot probleem.

Socialistische zelfbediening, met groene mee-eters

Overigens, zeer opmerkelijk: in het Staatsblad zien we dat De Lille als voormalig radioproducer nog tot 2013 bezoldigd verbonden was aan de VRT. Dus ook tijdens zijn periode als staatssecretaris, van 2009 tot en met 2013. Het zou me ten zeerste verbazen dat dit effectief het geval was. Zo erg kan het er bij de VRT toch niet aan toegaan? Maar toch: elk jaar opnieuw staat zijn positie bij de VRT in het Staatsblad als een bezoldigde functie, zelfs met einddatum 31/12/2013, en bij het overzicht van 2014 zien we plotsklaps de melding “met politiek verlof”. Zeer vreemd.

Voor de liefhebbers die nog wat dieper terug graven: voor hij staatssecretaris werd, begin jaren 2000, was Bruno De Lille schepen in het college van PS-burgemeester Thielemans.

Het kluwen van vzw’s en belangenvermenging werd in die tijd niet afgebouwd, integendeel. De Lille participeerde in heel wat van die vzw’s en andere organen. Hij was onder meer bezoldigd bestuurder bij UVC Brugmann en de ziekenhuiskoepel IRIS. Deze ziekenhuizen(koepels) kwamen vorige week in opspraak. Zo krijgt de voorzitter van de raad van bestuur van het Brugmann-ziekenhuis, Christophe Pourtois (MR), 32.365,56 euro bruto per jaar. Ondervoorzitter Alain Nimegeers (MR) vangt 24.274,32 euro. Andere raadsleden moeten het stellen met 800 euro/jaar. Bij de koepel IRIS van hetzelfde laken een pak.

Verder vinden we Bruno nog terug met bezoldigde mandaten bij Baden van Brussel en Contactcentra van Brussel. Ook hier opnieuw: Groen voert weliswaar met luide trom de strijd tegen het kluwen van bezoldigde mandaten, maar in de praktijk is er van #hetkananders niets te merken als ze mee in het bestuur zitten.

Groen schafte de graai-vzw's niet af maar richtte ze mee op

Bij wijze van uitsmijter: als bezoldigd ondervoorzitter van de vzw ‘Comité der maaltijden voor scholen en gemeentediensten van de stad Brussel’ lag Bruno De Lille mee aan de basis van de oprichting van de nieuwe vzw Brusselse Keukens. Het is deze vzw die in de affaire-Mayeur opnieuw ter sprake komt omwille van de vergoedingen van 19.500 euro per jaar. Groen heeft dus niet zozeer kuis gehouden in het kluwen der Brusselse vzw’s. De witte maagd heeft verdorie zelfs mee nieuwe graai-vzw’s opgericht!

Er valt duidelijk nog een heel boekje over te schrijven, over die tijd, toen met Groen.

Syndicate content

Politiek engagement

N-VA logo

Kom op Tegen Kanker

logo Loop naar de Maan

Steun Kom op Tegen Kanker en laat me naar de maan lopen!

cover boek "Een Zuil van Zelfbediening"

Blik op mijn agenda

Je vindt me ook terug op

Facebook logo

Twitter logo

YouTube logo

Contact

Je kan me steeds contacteren via het contactformulier of rechtstreeks:
Muilaardstraat 60, 9000 Gent (privé)
Leuvenseweg 21, 1000 Brussel (kantoor) 
Peter.Dedecker@N-VA.be
0486/152320

Disclaimer

Dit is de website van Peter Dedecker. Alle teksten mogen, tenzij anders vermeld, overgenomen worden mits bronvermelding. Een link wordt altijd geapprecieerd. Dit alles is mijn persoonlijke opinie. Organisaties waar ik lid van (geweest) ben of voor (ge)werk(t heb) kunnen in geen geval aansprakelijk gesteld worden voor wat ik hier schrijf. Zie de volledige disclaimer.