Het Zweedse Arco-compromis

(tags: )

Om meteen met de deur in huis te vallen: ben ik tevreden met de Arco-regeling in het regeerakkoord? Neen. Ben ik tevreden met het regeerakkoord in z'n geheel? Absoluut!

Het moet zowat de meest gestelde vraag geweest zijn die ik te horen kreeg de afgelopen dagen: “Wat met Arco?” Het resultaat is er intussen. Al is het voor alle duidelijkheid een voorlopig resultaat: de details moeten nog uitgewerkt worden en Europa moet nog haar goedkeuring geven én voldoende coöperanten, wat nog lang niet zeker is. Concreet zouden, zoals uiteengezet op VTM en VRT en door Koen Geens, de Arco-coöperanten 40% van hun uitstaande kapitaal vergoed krijgen. De som die hiervoor nodig is, zo'n 600 miljoen euro, komt van de staatskas, Belfius (wat in wezen ook de belastingbetaler is) en het ACW.

cover Een Zuil van ZelfbedieningJa, ik had graag gezien (en heb er steeds naar gestreefd) dat de coöperanten, die in deze voor mij nog steeds slachtoffers zijn, zoveel mogelijk van hun centen terugkregen. Tevens had ik graag gezien dat deze factuur zoveel mogelijk door de verantwoordelijken opgehoest werd. Voor die verantwoordelijkheden heb ik mijn visie uitgebreid uiteengezet in het boek “Een Zuil van Zelfbediening” dat nog steeds te koop is en in tal van bibliotheken ter beschikking is.

Maar ik vertel uiteraard niets nieuw als ik zeg dat niet iedereen aan de onderhandelingstafel er zo over dacht. Andere partijen hanteerden sinds het begin van het debacle het principe dat de belastingbetaler, die in deze geen enkele schuld treft, de volledige som zou moeten ophoesten. Elke partij die geen absolute meerderheid haalt, kent hetzelfde lot: onderhandelen en een compromis sluiten, of aan de kant gaan staan en een ander het omgekeerde zien doen van datgene wat jij wil.

Onze partij koos resoluut voor het eerste, volgens mij de beste keuze. En dat gehele compromis is absoluut een compromis waar we als N-VA mee mogen uitpakken. We krijgen een regering die saneert, stimuleert en soigneert, om het met de woorden van Johan Van Overtveldt te zeggen. We staan voor de grootste sanering ooit sinds WO II en doen deze operatie voor het eerst zonder massaal de belastingkraan open te draaien: maar liefst 75% van het budget komt uit besparingen, amper 25% uit nieuwe inkomsten, de zogenaamde tax-shift. De vorige regering presteerde nagenoeg het omgekeerde: de verandering voor vooruitgang is duidelijk. Tegelijk wordt onze immense concurrentiehandicap aangepakt: naast het dichtrijden van het begrotingsgat en het afbouwen van de schuld, wordt er nog een smak geld vrijgemaakt voor lastenverlagingen en worden andere initiatieven genomen om onze economie terug aan te zwengelen en jobs te creëren. Iedereen weet dat er meer mensen langer aan de slag moeten: met dit akkoord zorgen we ook voor de jobs die daarvoor nodig zijn. Tegeljk ondersteunen we wie het moeilijk heeft zoals het hoort: de laagste uitkeringen worden opgetrokken tot de armoedegrens, want leven onder de armoedegrens in het land met het hoogste overheidsbeslag (na 25j socialistisch bestuur) is ronduit onaanvaardbaar. En dan zwijg ik nog over de hervormingen inzake binnenlandse veiligheid, asiel en migratie, gegarandeerde dienstverlening voor de treinreizigers, terugbetaling van psychotherapie, een betere en eenvoudiger gezondheidszorg met een aanpak van de belangenconflicten en zoveel meer.

Dit akkoord kon dan ook op een zeer ruime meerderheid rekenen, bijna unanimiteit, van de N-VA leden op ons congres van gisteren. Een historisch congres waarvoor we moesten uitwijken naar de Lotto Arena. Vooraan op het podium zitten, voor zo'n immense enthousiaste zaal, dat is echt maf.

 

En ja, de besliste maatregelen zijn maatregelen waar vakbonden en het ACW niet laaiend enthousiast over zijn. “Verworven rechten” van een bepaalde groep primeren voor hen dikwijls op het betaalbaar houden van het sociaal beleid en het voorzien van een toekomstperspectief voor onze jonge generaties en onze kinderen die de factuur mogen betalen. Vorig jaar stond het ACV, nog steeds belangrijkste deelorganisatie van het ACW, te protesteren aan de deuren van de N-VA nieuwjaarsfuif. Gisteren stond het ACW te betogen en zelfs eieren te gooien aan het CD&V partijcongres. Uit onvrede met het bereikte akkoord, omdat die partij in deze ook haar verantwoordelijkheid wil nemen.

Ik ben dus zeker tevreden over het bereikte akkoord in z'n geheel. En ook de Arco-regeling is een lelijk maar verdedigbaar compromis. De factuur van 1,5 miljard die de vorige regering reserveerde voor de belastingbetaler, werd door onze partij en mijn toedoen de voorbije jaren gereduceerd tot minder dan de helft. Het blijft veel voor de belastingbetaler en de coöperanten mogen die belastingbetaler die hier geen enkele schuld in treft (vrienden, familie, buren,...) erkentelijk zijn voor deze solidariteitsbijdrage. Maar bovendien is datgene gebeurd wat sommigen tot voor kort onmogelijk achtten: het ACW betaalt mee en erkent dus haar verantwoordelijkheid. Niets belet de beweging om haar sociale gelaat te laten zien en haar deel van de vergoeding te vergroten om die mensen die ze de voorbije jaren in de steek gelaten heeft, nòg beter te vergoeden.

Dit is een compromis en ik zou dit stukje kunnen eindigen met “You can't always get what you want” van The Rolling Stones. Dat zou dit akkoord oneer aandoen. Ik eindig dan ook liever met een citaat van Bart Maddens van 26 mei, dat gedeeld werd met zovele opiniemakers: “de N-VA heeft de verkiezingen gewonnen, maar de formatie verloren.” Niets blijkt vandaag minder waar. De uitdagingen blijven enorm groot de komende vijf jaren en verder, maar ik kijk er hoopvol en vol goede moed tegenaan, in het belang van mijn generatie en die na mij.

Syndicate content

Politiek engagement

N-VA logo

 

cover boek "Een Zuil van Zelfbediening"

Blik op mijn agenda

Contact

Je kan me steeds contacteren via het contactformulier of rechtstreeks:
Muilaardstraat 60, 9000 Gent (privé)
Leuvenseweg 21, 1000 Brussel (kantoor) 
Peter.Dedecker@N-VA.be
0486/152320

Disclaimer

Dit is de website van Peter Dedecker. Alle teksten mogen, tenzij anders vermeld, overgenomen worden mits bronvermelding. Een link wordt altijd geapprecieerd. Dit alles is mijn persoonlijke opinie. Organisaties waar ik lid van (geweest) ben of voor (ge)werk(t heb) kunnen in geen geval aansprakelijk gesteld worden voor wat ik hier schrijf. Zie de volledige disclaimer.