Hoorzittingen: een Europees voorbeeld voor België
Elke kandidaat-commissaris wordt drie uur lang ondervraagd. Tijdens zo een toets wordt gepeild naar de competentie van de kandidaat en zijn kennis van de portefeuille waarvoor hij wordt voorgedragen. Ook zijn reputatie, communicatievaardigheden en ‘Europese overtuiging' worden kritisch bekeken.
In de nationale politiek loopt dat wel anders. Wie bij ons als minister wordt voorgedragen, moet op geen enkel moment blijk geven van enige expertise in zijn domein. [...] Het moment waarop iemand als minister wordt voorgedragen, vraagt het parlement bij ons niet om enige blijk van bekwaamheid. Met haar cultuuruitschuiver zou Schauvliege in Europa in elk geval niet makkelijk zijn weggekomen. En de grapjas uithangen in het Parlement, dat pakt in Europa al helemaal niet.
UGent-professor Europese politiek Hendrik Vos in dit opiniestuk. Heel sterk stuk, en een ferm goede praktijk waar we zeker een voorbeeld aan zouden mogen nemen. Ook de stijl van die hoorzittingen ligt me wel: korte, bondige vragen en antwoorden mbt de visie van de kandidaat op bepaalde inhoudelijke punten. Wat een contrast met ons gebrek aan screening van ministers, en onze manier van debatteren soms: een debat van anderhalf uur over strooizout was er toch wel een beetje over hé. Kunnen we heel wat van leren!
Foto's van de hoorzittingen vind je trouwens op de flickr-account van het Europees parlement. De komende hoorzittingen kan je trouwens live volgen via de website.
3 reacties
Ik weet niet of zoiets zou werken op Belgisch of Vlaamse niveau, waar de parlementsleden verre van kritisch durven zijn tov hun eigen partij. De Europese commissarissen worden voorgesteld door de nationale regeringen, er is heel wat meer afstand (of zelfs desinteresse) tussen de regeringen en de leden van het Europees parlement.
Keuren ze de groep goed of af, of de individuele commissieleden? Met de eerste methode kunnen soms nog "zwakke" elementen meegenomen worden om de hele groep niet in gevaar te brengen. Al kan een zachte dwang blijkbaar ook werken, als vorige keer Rocco Buttiglione hier is "gestruikeld".
Persoonlijk vind ik het principe van hoorzittingen zeker een meerwaarde. Alleen heb ik twijfels of dat in onze Belgische context zou werken. We hebben hier immers te maken met coalitieregeringen en dus zullen die hoorzittingen gewoon uitdraaien op het spel van meerderheid en oppositie, zoals we dat gewoon zijn.
@Jan: de afhankelijkheid van de partij is idd groter hier, wat zeker effect zal hebben op het welslagen van dergelijke hoorzittingen. Men moet idd de commissie als geheel goed- of afkeuren, wat een grote drempel inhoudt, maar het systeem heeft duidelijk al gewerkt.
@Geert: in het EP zijn 3 van de 9 fracties vertegenwoordigd in de commissie. Aan de vorige Vlaamse regering namen 3/4 (+/- N-VA) van de 6/7 (+/- LDD) partijen deel. De relatieve grootte van de fracties is wel wat anders natuurlijk (de meerderheid heeft 72%), maar toch... Het spel van meerderheid vs oppositie zal zeker sterk aanwezig zijn, maar als die zaken wat door de media gecovered worden, zullen de regeringspartijen daar zeker rekening mee houden en vermijden dat daar figuren komen te zitten die snel door de mand kunnen vallen.
Plaats een nieuwe reactie