Laat de inhoud in het parlement opnieuw primeren op de spelletjes

(tags: )

Het proceduredebat aan het begin van het vragenuurtje en het weglopen van de oppositie tijdens de plenaire vergadering van gisteren bracht het parlement en de geloofwaardigheid van de politiek tot een nieuw dieptepunt. “Bende kleuters!” weerklonk wellicht in vele huiskamers. Helemaal ongelijk kan je die mensen niet geven.

Met een centrumrechtse regering en een linkse oppositie hadden velen een terugkeer van het ideologische debat verwacht. Een debat op het scherpst van de snee, zoals het hoort in een parlementaire democratie. Een debat waar vele opiniemakers reikhalzend naar uitkijken. Zeker als Groen beloofde een inhoudelijke constructieve oppositie te voeren en alternatieven voor te stellen onder de slogan “het kan anders”.

De teleurstelling is dan ook groot als we zien hoe de laatste twee vragenuurtjes gedomineerd werden door een proceduredebat bij aanvang van de zitting. Een debat over welke minister welke vraag moet beantwoorden. Ook al worden vragen over hetzelfde thema aan meerdere ministers gesteld, en is het de regering die (in haar ondeelbaarheid) bepaalt welk lid het antwoord geeft. Tot grote onvrede van sommige oppositiepartijen die in het verleden in de regering dezelfde afspraken hanteerden. Afspraken waarover uiteraard moet kunnen gepraat worden, maar niet door een show op te voeren vol gespeelde verontwaardiging voor de camera's. Het is jammer dat uit onvrede hiermee de oppositie de zaal verlaten heeft en vele interessante vragen niet konden gesteld worden. Dat is echt niet goed voor het parlementaire debat, laat staan voor het beeld dat de politiek van zichzelf geeft aan de buitenwereld, terwijl de camera's draaien.

Achter de schermen, waar de camera's draaien, is het niet altijd veel beter. Zo bevat het reglement van de Kamer dat in elke commissie tijdens de bespreking van wetsvoorstellen en wetsontwerpen, een meerderheid van de leden van die commissie aanwezig moet zijn. Dat is een zeer logische regel om van een democratisch debat te kunnen spreken, met resultaten die voldoende draagvlak moeten hebben. De samenstelling van de commissies is proportioneel volgens het systeem-Dhondt waarmee bij verkiezingen ook de zetels in het parlement verdeeld worden onder de partijen. Een systeem dat de grote partijen lichtjes bevoordeelt. Zo heeft in elke vaste commissie bijvoorbeeld de N-VA 4 zetels, PS 3, Open VLD 2 en Ecolo-Groen 1 vertegenwoordiger.

De zaal verlaten terwijl men bezig is jouw vragen te beantwoorden: kan je zoiets nog serieuze politiek noemen?

De vereiste aanwezigheid zet helaas ook de deur open voor politieke spelletjes. Als elke meerderheidspartij vertegenwoordigd is (met de vakspecialist voor het besproken domein) en de aanwezigen samen niet de helft van het aantal commissieleden uitmaken, kan de oppositie de zaal verlaten en de vergadering laten schorsen. De voorbije weken is dat veelvuldig gebeurd. Dat is bijzonder jammer. Zeker wanneer de oppositie het debat monopoliseert met ellenlange tussenkomsten (die uiteraard toegestaan zijn als onderdeel van de democratie), veel (dikwijls zeer interessante) vragen stelt, en dan de zaal verlaat om de werkzaamheden te stoppen, is dat bijzonder jammer en een zeer onnozel politiek spelletje. De zaal verlaten terwijl men bezig is jouw vragen te beantwoorden: kan je zoiets nog serieuze politiek noemen? Volgens de oppositie zou de meerderheid telkens quasi voltallig aanwezig moeten zijn, met naast de vakspecialist ook nog een aantal mensen die minder gespecialiseerd zijn in het besproken thema. Die laatsten kunnen ondertussen niet aan andere dossiers werken of in andere commissies aanwezig zijn, als de oppositie haar wil doordrijft zelfs nog niet naar het toilet gaan, omdat de oppositie hen dwingt een bloempotfunctie te vervullen terwijl zij hun vele vragen afvuren of opmerkingen geven, en in debat gaan met de regering of de vakspecialisten van de andere partijen.

Dat de oppositie (op het VB na) uitsluitend uit linkse partijen bestaat, maakt dat zij zich onderling zeer moeilijk inhoudelijk kunnen differentiëren. Met om ter luidst te roepen dat de indexsprong hen niet aanstaat, kan men niet meteen het verschil maken. Dan probeert men blijkbaar elkaar de loef af te steken met procedurele spelletjes en het zo luid mogelijk laten weerklinken van de gespeelde verontwaardiging. Laurette Onkelinx (PS) en Kristof Calvo (Groen) zijn in die kwaliteiten elkaars gelijke. En dan gaat men al eens in overdrive, zoals deze week.

Dergelijke procedurespelletjes zijn een teleurstelling voor al wie in het parlement als lid van de meerderheid of de oppositie het beste van zichzelf probeert te geven en probeert bij te dragen tot het democratisch debat. Maar het is vooral een teleurstelling voor diegenen die hun geloof in de politiek dreigen te verliezen, als ze dat nog niet zijn. Laat ons dus stoppen met dergelijke spelletjes, op een serene en beschaafde manier afspraken maken over procedures, en het debat vooral inhoudelijk voeren. Iedereen krijgt daar voldoende de ruimte toe. Als we het debat inhoudelijk tot een hoger niveau kunnen tillen, kunnen we proberen het vertrouwen van de bevolking in de parlementaire democratie te herstellen. En dat is nodig.

Syndicate content

Politiek engagement

N-VA logo

Kom op Tegen Kanker

logo Loop naar de Maan

Steun Kom op Tegen Kanker en laat me naar de maan lopen!

cover boek "Een Zuil van Zelfbediening"

Blik op mijn agenda

Je vindt me ook terug op

Facebook logo

Twitter logo

YouTube logo

Contact

Je kan me steeds contacteren via het contactformulier of rechtstreeks:
Muilaardstraat 60, 9000 Gent (privé)
Leuvenseweg 21, 1000 Brussel (kantoor) 
Peter.Dedecker@N-VA.be
0486/152320

Disclaimer

Dit is de website van Peter Dedecker. Alle teksten mogen, tenzij anders vermeld, overgenomen worden mits bronvermelding. Een link wordt altijd geapprecieerd. Dit alles is mijn persoonlijke opinie. Organisaties waar ik lid van (geweest) ben of voor (ge)werk(t heb) kunnen in geen geval aansprakelijk gesteld worden voor wat ik hier schrijf. Zie de volledige disclaimer.