Rerum Novarum onder het Dexia-gesternte

(tags: )


ACW logo
© ACW

Allereerst, op deze Rerum Novarum, aan alle vrijwilligers die elke dag onder de vlag van een of andere ACW-vereniging onbaatzuchtig het beste van zichzelf geven voor hun medemensen: bedankt. Zoals de christelijke wortels, ook voor wie niet gelooft, een fundament vormen voor onze maatschappij van waarden en normen, zijn ons sociaal systeem en voorzieningen (onderwijs, gezondheidszorg,...) voor een groot stuk te danken aan de beweging die hieruit voortsproot. We moeten erkennen dat de christelijke arbeidersbeweging onze beschaving positief getekend heeft.

Het doet dan ook pijn te moeten vaststellen de top van deze beweging sterk vervreemd geraakt is van de basis. Daar waar "onbaatzuchtig engagement" het leitmotiv is voor de basis, werd de top steeds meer gekenmerkt door een vorm van graaicultuur. Katrien Partyka probeert in een open brief (DS 14-5-2012) te verdedigen dat de uit het casinokapitalisme afkomstige middelen werden ingezet voor sociale doelen.

Dat kan best zijn, maar staat in schril contrast met de vele pogingen om de eigen verantwoordelijkheid jegens onze maatschappij en haar belastingbetalers die voor het Dexia-drama opdraaien te ontlopen. Men beseft dat ook nog niet. Men vindt het maar normaal dat wanneer de overheid 4 miljard euro op tafel legt om Belfius uit het Dexia-hefboomfonds te redden, het ACW nog altijd recht heeft op een deel van de winst, als die ooit gemaakt zou worden. Patrick Develtere verdedigt dat door te stellen dat hij met het ACW via die winstbewijzen zou willen "indalen" in de bank, om toe te zien dat Belfius een ethische bank wordt. Men laat de belastingbetaler opdraaien voor de kosten, gaat lopen met een stuk van de winsten, en wil dan nog eens met het opgestoken vingertje een moraal gaan prediken die ACW/ARCO zelf ontbeerde aan het roer van Dexia. Schaamteloos. De commentaar van Steven Vanackere dat de arbeidersbeweging zich in de toekomst beter niet meer bezighoudt met de financiële sector, maar vooral zijn waarschuwing voor "een rechts Vlaanderen na de staatshervorming" is in deze dan ook bijzonder misplaatst. Met een door aanhoudende graaicultuur en onverantwoordelijkheid gekenmerkte ACW-top als vrienden heeft de arbeidersbeweging geen vijanden meer nodig.

Neen, ik denk niet dat we nood hebben aan dergelijke uitleg. We hoeven niet uitgelegd te krijgen hoe het ACW een "ethische bank" zou besturen, of aan welke goede doelen de casinowinsten uit Dexia besteed werden. Waar we wel nood aan hebben, is een mea culpa.

  • Een mea culpa aan de belastingbetaler die mag opdraaien voor de gevolgen van het mede door de ACW-top gevoerde beleid bij Dexia. Een mea culpa voor de beslissing om de "financial products" portefeuille niet te verkopen en zo de doodsteek te geven aan Dexia en de huidige en komende generatie met een schuld van jewelste op te zadelen.
  • Een mea culpa aan de vele lidverenigingen en spaarders voor het misleiden, voor het wijsmaken dat een ARCO-aandeel een veilig spaarproduct is. Een mea culpa voor de aanzet om de hieruit voortvloeiende opbrengsten (dividenden) om te zetten in nieuwe aandelen van de coöperatieve Arco die zelf door overvloedige afhankelijkheid van de financiële sector een waar risicoproduct werd.
  • Een mea culpa aan de coöperanten, om hen wijs te maken dat zij in elk geval konden rekenen op het beschermingsfonds van de overheid, ook al was dit nog lang niet afgetoetst met Europa en werd er nooit een bijdrage betaald tot op de ontbinding.
  • Een mea culpa aan de coöperanten, om hen bij monde van ACW-boegbeeld Jean-Luc Dehaene wijs te maken dat de bank zeker niet zou gesplitst worden, dat ze zeker niet moesten uittreden uit de coöperatieve, terwijl direct na het verlopen van de deadline voor uittreding bekendgemaakt werd dat de groep alsnog gesplitst wordt en men daar al meer dan twee weken aan aan het werken is.
  • Een mea culpa voor het jarenlange teren op de winsten uit Dexia die men verkreeg voor het aanbrengen van deze brave spaarders en coöperanten, en voor het doorschuiven van de factuur voor schadeloosstelling van diezelfde coöperanten aan de belastingbetaler. Teren op de winsten, maar niet willen opdraaien voor de verliezen, men zou het niet verwachten van een sociale organisatie.

Een echt, gemeend mea culpa, is de enige manier om nu donderdag de vele militanten en vrijwilligers, maar ook de gehele bevolking, nog recht in de ogen te kunnen kijken vanop het spreekgestoelte. Zoniet zal de hele organisatie, met haar duizenden positief geëngageerde vrijwilligers, voor altijd de smet meedragen van de doofpot waarmee haar leiders hun fouten en graaicultuur trachtten toe te dekken. Dat verdienen deze mensen niet. Zij verdienen op deze dag, hun feestdag, enkel grenzenloos respect en een dankjewel voor hun inzet. Het weze hen gegund.

Syndicate content

Politiek engagement

N-VA logo

 

cover boek "Een Zuil van Zelfbediening"

Blik op mijn agenda

Contact

Je kan me steeds contacteren via het contactformulier of rechtstreeks:
Muilaardstraat 60, 9000 Gent (privé)
Leuvenseweg 21, 1000 Brussel (kantoor) 
Peter.Dedecker@N-VA.be
0486/152320

Disclaimer

Dit is de website van Peter Dedecker. Alle teksten mogen, tenzij anders vermeld, overgenomen worden mits bronvermelding. Een link wordt altijd geapprecieerd. Dit alles is mijn persoonlijke opinie. Organisaties waar ik lid van (geweest) ben of voor (ge)werk(t heb) kunnen in geen geval aansprakelijk gesteld worden voor wat ik hier schrijf. Zie de volledige disclaimer.