Vakbonden verwarren privileges met verworven rechten

(tags: )


stakers op de weg
© belgaimage

Privilege: een recht dat aan een persoon, een groep personen of een organisatie wordt toegekend om deze meer of andere rechten te geven dan waarop men normaal aanspraak mag maken.

Vandaag eigenen vakbonden zich zo een hele reeks privileges toe op organisatorisch en fiscaal vlak. Privileges die organisch gegroeid zijn en absoluut in vraag mogen gesteld worden.

Stakingsrecht is geen blokkagerecht

Zo is er het stakingsrecht. Oorspronkelijk voorzag in het neerleggen van het werk en informeren van de collega's bij een sociaal conflict met de werkgever. De vakbonden interpreteren dit ondertussen als een algemeen blokkagerecht: het recht op het verhinderen van mensen die willen werken en het blokkeren van wegen en spoorwegen. "Sommige mensen denken dat ze kost wat kost mogen gaan werken" moet zowat dè uitspraak van 2014 geweest zijn, afkomstig van een ACV'er die de wegen in Vilvoorde blokkeerde. Dat zijn zaken die in het verleden steevast getolereerd werden en waar niet tegen opgetreden werd. Met de nieuwe regering is er eindelijk verandering op dat vlak, en treedt onder meer Infrabel voor het eerst op tegen wie de sporen blokkeert of op de sporen loopt. Eindelijk.

Het summum van de escalatie van het vakbondsgeweld zagen we kort geleden, waar bij een (illegale) blokkage van de snelweg door het FGTB (de franstalige ABVV) twee doden te betreuren vielen. Stakingsrecht staat echter niet boven strafrecht, zoals mijn collega Zuhal Demir terecht opmerkt. De vakbonden menen zich allerlei privileges toe te eigenen, die ze absoluut niet hebben en waar we dringend strikt tegen moeten optreden. Net als Zuhal kan ik me echt niet inbeelden dat iemand in dit land doden aanvaardbare collateral damage vindt bij een staking.

Bovendien is er vandaag geen sprake van een sociaal conflict tussen werknemer en werkgever: het gaat om acties tegen een regeringsbeleid waar een democratische meerderheid voor stemde, het simpelweg aanrichten van economische schade omdat men zich niet kan neerleggen bij het feit dat er geen socialistisch beleid meer gevoerd wordt. “Een staking móét economische schade aanrichten,” stelt Rudy De Leeuw. De bedrijven en alle werknemers zijn daar het slachtoffer van, de burger mag vooral zelf niet kiezen welk beleid hij wil.

Eerlijk belastingen betalen: de vakbondspremie

Ook fiscaal is er een en ander scheefgegroeid. Zo krijgen veel werknemers van hun werkgever een deel van het lidgeld van de vakbond terugbetaald, tot 135 euro. Normaal wordt elke euro of premie, die een werkgever aan een werknemer uitbetaalt, cash of in natura, belast. Volgens mij te veel, volgens de vakbonden nog lang niet genoeg als je hun pleidooien voor meer overheidsuitgaven leest. Maar op welke premie worden er geen belastingen geïnd? Juist ja, op de vakbondspremie. Volgens de fiscale wetgeving is de vakbondspremie wel degelijk een bezoldiging die belast moet worden, maar ergens in 1971 besliste de toenmalige minister van financiën dat “om praktische redenen” aan de vakbonden toelating is verleend om de vakbondspremies niet te belasten en die ook niet op fiscale fiches te vermelden. De premies moeten dus wel belast worden, maar in de praktijk gebeurt het niet en is er geen controle op. Tot 135 euro zijn ze ook nog eens vrijgesteld van sociale zekerheidsbijdragen. Dit privilege afschaffen kan tot 76 miljoen euro opbrengen die we kunnen teruggeven aan alle hardwerkende belastingbetalers en niet alleen aan de gesyndiceerden.

Welke sociale vrede?

Ook de premie tout court kan je in vraag stellen: volgens het ACV dient de premie om “sociale vrede” te garanderen. Je kan je afvragen of we vandaag nog kunnen spreken van sociale vrede als er met de regelmaat van de klok gestaakt wordt tegen het regeringsbeleid, op kosten van de werkgevers en alle hardwerkende belastingbetalers.

Eerlijk belastingen betalen: lidgeld vakbond als "beroepskost" voor werklozen en bruggepensioneerden?

Niet alleen de vakbondspremie kent een fiscaal gunstregime: hetzelfde geldt voor het lidgeld dat men betaalt aan de vakbond. Zelfs werklozen en bruggepensioneerden mogen dat lidgeld aftrekken van de ontvangen werkloosheidsvergoedingen als een soort “beroepskost”. Dat is de wereld op z'n kop: het aftrekken van kosten voor opleiding en het zoeken van werk zou logisch zijn, het aftrekken van kosten om een uitkering te krijgen via een vakbond ipv de neutrale Hulpkas is dat absoluut niet.

Belastingbetalers en bedrijven financieren de vakbonden

Door deze aantrekkingskracht op werklozen, winnen de vakbonden 3 keer. Eerst krijgen ze een beheersvergoeding uitbetaald door de overheid voor het uitbetalen van de werkloosheidsvergoedingen. Daarnaast ontvangen ze voor die service ook nog eens lidgeld van hun leden en op de koop toe wordt dat lidgeld nog eens deels betaald door de hardwerkende belastingbetaler.. Dit fiscale privilege afschaffen, zou nog eens 35 miljoen euro kunnen opleveren.

De franstalige Trends van 5 november vat het goed samen: L'état et les entreprises financent les syndicats. De belastingbetaler en de bedrijven financieren de vakbonden. Om diezelfde belastingbetaler en bedrijven schade te berokkenen?

Dillema voor vakbonden: geloofwaardigheid of eigen centen eerst?

Het zou de geloofwaardigheid van de vakbonden alvast ten goede komen mochten ze zich eens bezinnen over hun houding en financiering. Ondanks hun historische positieve verwezenlijkingen zijn ze vandaag een van de meest behoudsgezinde en jobvernietigende krachten van het land geworden. “De vakbonden moeten eens goed nadenken waar ze naartoe willen met de vakbonden” stelt Ewald Pironet terecht. Stellen ze opnieuw hun kerntaken en principes voorop of blijft hun financiële huishouding prioriteit nummer 1, zoals tijdens het Arco-schandaal? Vakbonden zouden alvast meer geloofwaardigheid en recht van spreken mochten hun leden actief en voor eigen rekening kiezen voor het lidmaatschap, in plaats van op kosten van werkgever en belastingbetaler.

Syndicate content

Politiek engagement

N-VA logo

 

cover boek "Een Zuil van Zelfbediening"

Blik op mijn agenda

Contact

Je kan me steeds contacteren via het contactformulier of rechtstreeks:
Muilaardstraat 60, 9000 Gent (privé)
Leuvenseweg 21, 1000 Brussel (kantoor) 
Peter.Dedecker@N-VA.be
0486/152320

Disclaimer

Dit is de website van Peter Dedecker. Alle teksten mogen, tenzij anders vermeld, overgenomen worden mits bronvermelding. Een link wordt altijd geapprecieerd. Dit alles is mijn persoonlijke opinie. Organisaties waar ik lid van (geweest) ben of voor (ge)werk(t heb) kunnen in geen geval aansprakelijk gesteld worden voor wat ik hier schrijf. Zie de volledige disclaimer.