BHV

Waarom zouden we in Gent wakker liggen van BHV? Een vraag die me wel meer gesteld wordt. BHV was ook niet meteen de hoofdreden om me destijds bij N-VA aan te sluiten. BHV is een symbooldossier, en ik hou me liever bezig met wat anders dan symbolen.

De hoop van vele burgers, een jaar zonder verkiezingen, zal dit jaar alvast ijdele hoop blijken te zijn. Wellicht worden komende donderdag de kamers ontbonden, waarna er binnen de 40 dagen verkiezingen gehouden moeten worden. Nochtans wou elke partij van een 2010 zonder verkiezingen gebruik maken om de eigen visie aan te scherpen: N-VA met een congres over economie en sociale zekerheid in het najaar, SP.a met Visie 2010, VLD met het toekomstcongres,... Allen mogen ze die plannen nog even in de koelkast stoppen nu Alexander De Croo de stekker uit de federale regering trok en op nieuwe verkiezingen aanstuurde.

Pleiten voor een boycot van de (perfect legale) Europese verkiezingen en tegelijk de 3 Franstalige burgemeesters ervan beschuldigen onwettige daden te stellen: il faut le faire!

Van wie zou deze uitspraak afkomstig zijn? Een FDF'er of cdH'er?

Peu-eut.

Niemand minder dan Eric Van Rompuy schrijft dit op zijn weblog. Ja, u leest het goed: de man die al vele jaren (tot vorige zomer) in geel truitje met de gevleugelde woorden "splits BHV" op De Gordel verschijnt en aanzien wordt als communautaire scherpslijper in het Vlaams Parlement. De man die nog niet zo lang geleden zelf het voortouw nam in boycotacties van verkiezingen zonder gesplitst BHV, zoals hij ook op zijn blog verkondigde.

Nu, een boycot van de Europese verkiezingen, dat vind ik een beetje dubbel. Het is een manier om op een luide manier de problemen met de illegale kieskring aan de kaak te stellen, maar anderzijds ook niet de properste. Hoewel: als de gemeentebesturen weigeren de oproepingsbrieven voor deze verkiezingen in de ongrondwettige kieskring te versturen, wordt dit doorgegeven aan de provinciegouverneur die deze taak overneemt zodat de verkiezingen in geen geval in gedrang komen. Een louter symbolische actie dus die geen kwaad kan, maar ook weinig zoden aan de dijk brengt. Een actie die volgens Louis Tobback neerkomt op een goedkope betoging, terwijl hij naar eigen zeggen "wel eens wil uitrukken met ‘een goedendag’, maar niet met een inschuifbare".

Echter, net voor deze Europese verkiezingen is het probleem BHV nog groter dan voor de federale verkiezingen. Voor de federale verkiezingen kunnen enkel Franstalige kandidaten uit Brussel kandideren in Halle-Vilvoorde (Vlaams Brabant). Voor de federale verkiezingen kunnen zelfs kandidaten uit zowel Brussel als het volledige Waalse Gewest tot zelfs uit Aarlen kandideren in Vlaanderen, stemmen ronselen bij Franstaligen in Vlaanderen, terwijl de Vlaamse partijen in geen geval stemmen kunnen halen in Wallonië. Discriminatie dus. Meer uitleg vind je in deze eenvoudige presentatie. Als Eric deze discriminatie, compleet in strijd met de grondwet en uitspraken van het grondwettelijk hof, nu ineens perfect legaal vindt, tja, dan vraag ik mij af waar zijn geloofwaardigheid naartoe is. Kazakkendraaier, net als die andere. (niet David, voor alle duidelijkheid ;-))

Il faut le faire...

Kris Peeters meldt dat hij zijn conclusies trekt en dat de communautaire dialoog geen zin meer heeft. De boel is opgeblazen.

Had die man een paar maanden geleden geen garanties gekregen van de Franstaligen? Wat toen al duidelijk was, werd dagenlang door Kris Peeters ontkend: BHV zou niét ingeroepen worden om de gemeenschapsdialoog te blokkeren, en er zouden akkoorden op tafel liggen tegen juni, zelfs tegen eind 2008. Juist, ja.

Hoe lang nog gaat de top bij CD&V haar basis een rad voor de ogen kunnen blijven draaien? Bij sommigen pakt dat alvast niet meer. Die "hebben geleerd dat de feiten negeren niet helpt om de feiten te veranderen" en durven dat ook luidop te zeggen.

Nu de politici druppelsgewijze terugkeren van vakantie, worden de voorbereidingen getroffen voor het opstarten van de communautaire "dialoog van gemeenschap tot gemeenschap". Huh? En wat hebben we tot nu toe dan al gehad? Onderhandelingen, heel soms over inhoud, maar meestal over menu's, methodes en agenda's, en over pogingen tot uitstel. Tot drie keer toe liep de (vorming van) de regering hierop vast. Waarom zou het nu anders zijn? Is er een mentaliteitswijziging gebeurd bij de Franstaligen en laten ze de "non" vallen? Hebben we niet nog al gehoord dat er bereidheid was tot praten? We kennen de resultaten ondertussen. Een staatshervorming kan voor pakweg Milquet alleen maar om de federale staat te versterken, met meer bevoegdheden zoals bvb preventieve gezondheidszorg, terwijl voor alle Vlaamse partijen net de regio's meer armslag moeten krijgen en de federale regering ontlast moet worden van taken die ze niet meer deftig kan vervullen. Wat is dan het grote verschil? Dat de "dialoog" nu onder de gemeenschappen gevoerd wordt? Ah, andere gezichten, maar dezelfde partijen, en nog steeds dezelfde partijen die eventuele akkoorden later moeten goedkeuren. Waarom zou het nu anders aflopen, kan iemand daar een deftig antwoord op geven?

Zoals het er nu voor staat, is het al vrij duidelijk wat er zal gebeuren op het N-VA congres van 21 september. De leden zullen dan een antwoord geven op de vraag of de N-VA nog langer steun moet verlenen aan een regering

• die BHV niet gesplitst krijgt
• die geen grote staatshervorming geregeld krijgt
• waar zowel PS als cdH deel van uitmaken
• met meer Franstalige regeringsleden dan Vlaamse

Lijkt mij niet zo'n moeilijke vraag, zeker niet als je kijkt van waar we al komen en hoeveel deadlines er al gesneuveld zijn. Wat CD&V in geval van een "nee" vanwege de N-VA zou doen, is nog koffiedik kijken. Maar geruchten uit CD&V dat men het daar kotsbeu is en vreest voor blijvende imagoschade, een imago van postjespakkers die beloftes inslikken, zijn toch vrij sterk. Zeker is dat de gehechtheid aan het kartel bijzonder groot is. Aangezien het congres van N-VA een week voor dat van CD&V doorgaat, zal de vraag dan niet zijn "Quid N-VA", maar Quid CD&V?, zoals Nick reeds beschreef.

Hoewel, de kans is reëel dat het niet allemaal zo'n vaart zal lopen. De goedgekeurde nota van de Vlaamse regering gelijkt in een aantal punten heel sterk op de zeven uitgangspunten van het Vlaams Kartel. Dat er over BHV niet gesproken wordt, is een hele vooruitgang: als de Franstaligen hiermee akkoord gaan, komt dit neer op een langverwachte erkenning van de basisprincipes van de democratie en eenvoudige meerderheidsbeslissingen en is BHV de facto gesplitst. Bemerk ook dat de vorige gesprekken steeds vastliepen op BHV. Dat zou alvast het eerste puntje uit bovenstaande lijst verhelpen.

Maar de grote vraag blijft nog altijd: wat met de staatshervorming? Doorgaan met België heeft enkel nog zin als we het huidige veto-federalisme inruilen voor een samenwerkings-confederalisme. En laat dat laatste alweer zo'n typisch Belgische term zijn die in beide landsdelen een verschillende invulling krijgt. In Franstalig België wordt dit verkocht als "meer bevoegdheden voor de deelstaten", zonder meer. Dit terwijl dit in wezen een totaal andere staatsvorm is, waarbij de deelstaten samenwerken voor bevoegdheden waarbij ze beiden vragende partij zijn om deze gezamenlijk uit te oefenen. Dit in tegenstelling tot het huidige federalisme, waarbij voor quasi elke zaak waar één deelstaat met eigen middelen iets wil verwezenlijken op eigen grondgebied en met eigen mensen, de toestemming van de andere gemeenschap vereist is, met alle mogelijkheden tot blokkeringen en veto's vandien. Denk maar aan de ontsluiting van de Antwerpse haven, de IJzeren Rijn of veldproeven met genetisch gewijzigde populieren waarbij Vlaanderen stuit op Franstalige veto's, of de invoering van tax-free zones die het Waals Gewest wil invoeren in achtergestelde gebieden in het kader van het Marshallplan en waarvoor Vlaamse toestemming nodig is. En dan zwijg ik nog over het feit dat vreedzame arbitrage bij meningsverschillen in België niet eens kan. In plaats van elkaar te kunnen blokkeren, moeten we de weg inslaan van de samenwerking met betrekking tot thema's die we echt samen willen uitoefenen. In deze waarover geen overeenstemming bereikt kan worden, moeten beide deelstaten hun eigen weg kunnen inslaan, de eigen visie uitwerken, en naderhand van elkaar leren zoals wij ook zo dikwijls leren van de Scandinavische en andere landen.

In die optiek dienen onderhandelingen dan ook niet te starten vanuit het oogpunt van de klassieke staatshervorming, waarbij we beslissen welke bevoegdheden er naar de deelstaten verhuizen en hoeveel geld Vlaanderen daarvoor veil heeft. Deze onderhandelingen moeten vertrekken vanuit de confederale gedachte (artikel 35 biedt hierin mogelijkheden en kan zelfs een katalysator zijn) waarbij er gestart wordt met een lege lijst aan (con)federale bevoegdheden, en waarbij het eindresultaat een lijst oplevert met bevoegdheden die beide deelstaten expliciet samen willen uitoefenen. Items kunnen enkel op de lijst geplaatst worden als beide landsdelen hiermee akkoord gaan, de een kan de ander niet dwingen voor een bepaald thema samen te werken of een andere lijn te volgen. Respect voor elkaar als het ware.

Zonder dergelijke ommezwaai blijft het federale niveau onbestuurbaar, kunnen aankomende uitdagingen zoals de vergrijzing niet aangepakt worden, en zullen we moeten blijven inboeten aan welvaart. Zonder dergelijke ommezwaai heeft België helemaal geen zin meer, en is elke dag getalm met de boedelscheiding puur tijdsverlies. Nu ja, niet dat je mij van het nut van dit laatste moet overtuigen natuurlijk. Op korte termijn heeft België misschien nog zin (pakweg defensie splitsen is onzinnig) maar op lange termijn zullen macro-bevoegdheden overgenomen worden door Europa terwijl de andere door de deelstaten uitgeoefend worden. Dan is België overbodig, en is het federale niveau niets meer dan een dure handicap.

"Zever, gezever!" Deze legendarische woorden van Franky Loosvelt vatten perfect samen wat ik van de heisa van de afgelopen weken rond BHV vind. Een hertekening van een simpel kiesarrondisement was de voorbije weken niet meer uit het nieuws weg te slaan.

Is BHV dan zo belangrijk? Ja en nee. Het is het simpelweg wegwerken van een anomalie, een onrechtvaardigheid (discriminatie) in ons kiesstelsel. Een gebalde uitleg vind je in de presentatie BHV in 2 minuten in ppt formaat, of in een vorige post.

Maar het circus van de voorbije weken, waarbij heel de Wetstraat op haar kop stond en het parlement zelfs eventjes gesloten werd, tart gewoonweg alle verbeelding. Zo levensbelangrijk is BHV nu ook weer niet. Maar toch zijn er mensen die de gewone parlementaire behandeling van dergelijk eenvoudig wetsvoorstel een reden vinden om de boel half op te blazen. Een simpele stemming van meerderheid tegen minderheid, zoals alle gewone wetten gestemd worden, met de ene keer een conservatieve meerderheid en progressieve minderheid, of omgekeerd, of andere tegengestelde groepen. Back to Basics als het ware, zoals Leuvens politicoloog Bart Maddens vorige week verwoordde. Maar dit kon voor bepaalde mensen nu helemaal niet. We hebben al een jaar (of langer?) geen deftige regering, geen broodnodige beslissingen konden genomen worden, maar nog zou het vehikel van nu opgeblazen worden omwille van deze kwestie. Te belachelijk voor woorden gewoonweg.

Maar het meest frappante is de hypocrisie van de Franstaligen die nu weer naar boven kwam in het pokerspel van vorige week. Eerst nemen ze alle hindernissen voor de parlementaire procedure weg, maar vervolgens eisen ze dat de Vlamingen, van wie deze vraag tot wetswijziging komt, de behandeling stopzetten. Dit alles vooral met als doel het uit elkaar spelen van de Vlaamse partijen en dan vooral het Vlaams kartel. Enerzijds aandringen op een onderhandelde oplossing, met onderhandelingen die al sinds 10 juni bezig zijn en die nog steeds niets opleverden, maar dan steeds weer die onderhandelingen stopzetten door het op tafel gooien van ridicule tegeneisen zoals de Anschluss van Vlaamse gemeenten bij Brussel of het benoemen van kandidaat-burgemeesters die op provocatieve wijze consequent de wetten overtreden die ze horen uit te voeren. Dit alles ter creatie van de nodige Lebensraum voor de verfransingsmachine. Eisen dat Leterme een voorstel doet voor de onderhandelingen, maar zelf geen enkel zinnig voorstel lanceren. Om nog maar te zwijgen van het feit dat er de voorbije weken niet eens inhoudelijk onderhandeld werd, maar louter en alleen over het winnen van tijd die de Franstaligen zelf in handen hadden. En dan nog eens de schuld in de schoenen van de Vlamingen schuiven die genoeg hebben van de discriminatie, il faut le faire. Het wordt weer warmer, straks gaan ze de opwarming van de aarde nog in de schoenen van de Vlamingen schuiven, om Bart De Wever te citeren.

Neen, dit circus heeft al lang genoeg geduurd en moet dringend stoppen. Geen overbodige woorden, tijd, geld en energie meer aan verspillen, me dunkt. Gewoon de parlementaire procedure volgen (onderhandelingen zijn al onmogelijk gebleken) en rustig de vertragingsmanoeuvres van de Franstaligen trotseren, die geraken ooit wel op. En als bij een (kans op) stemming de Franstaligen de regering laten vallen, de boel weer lamleggen en noodzakelijke beslissingen tegenhouden, dan is dat enkel en alleen hun verantwoordelijkheid. Zij hebben die regering, hun geldschieter, meer nodig dan wij. Ik ben benieuwd hoe ver ze hierin zouden durven gaan.

Maken onderhandelingen nog een kans? Zijn er compensaties mogelijk? Ten gronde uiteraard niet. Het wegwerken van een discriminatie die al veel te lang duurde, kan en mag niet gecompenseerd worden met nieuwe ongerijmdheden. Kunnen de Franstaligen dan helemaal niets krijgen? Uiteraard wel. Vlamingen en Franstaligen kunnen met bepaalde wensen zitten waar de overkant kan mee instemmen. Ondersteuning van Brussel bijvoorbeeld om haar taken als hoofdstad ten volle te kunnen uitvoeren. De symbolische lepel suiker, waarover Bart De Wever het reeds had. Als op die manier via onderhandelingen een sneller resultaat geboekt kan worden, zoveel te beter, anders is het voor mij duidelijk: geen overbodige energie aan verspillen en gewoon via de parlementaire procedure (die gewoon verderloopt nu) splitsen van zodra de Franstalige vertragingsmunitie uitgeput is.

Ondertussen is het zelfs hier en daar al in de media geraakt: de nieuwe partij N-GA streeft naar de Gentse onafhankelijkheid, geleid door een tsaar, met immigratiestop voor West-Vlamingen en annexatie van Zelate en Terneuzen. Ze liet zich voor de eerste keer opmerken op de Gentse nieuwjaarsdrink met het spandoek "Gent onafhankelijk", zoals hier te zien. Zotte dinges gewoonweg :-)

De grootste verdienste van het parodie-broertje van de N-VA schuilt echter in de reacties die men uitlokt. Zo werd bijvoorbeeld ook het West-Vlaams Democratisch Front opgericht, het WDF. Deze wijst de buitensporige eisen en plannen van de N-GA af en noemt deze een extreme partij die een gevaar is voor het voorstbestaan van het land. Het WDF is ervan overtuigd dat de West-Vlamingen, waar ze ook wonen recht hebben op hun eigen cultuur en recht hebben om hun eigen taal te gebruiken. Het WDF eist tevens dat men in Gent zowel op lijsten uit Oost- als uit West-Vlaanderen kan stemmen. Verder moet in de Gentse grensgemeenten een talentelling gehouden worden die eventueel kan leiden tot aanhechting van de gemeente bij het Gents interprovinciaal stadsgewest of tot het installeren van faciliteiten voor West-Vlamingen, moet er een corridor gemaakt worden die West-Vlaanderen met het Gents interprovinciaal stadgewest verbindt en moeten West-Vlamingen erkend worden als een officiële minderheid en moeten zij ook aldusdanig beschermd worden. Het WDF kant zich fel tegen iedere vorm van het verderfelijke separatisme. Het WDF is voor het behoud van het federale België en is een grote voorstander van solidariteit die ten goede komt aan de West-Vlamingen. Waar hebben we zulke zever nog gehoord? Juist, ja. Maar alweer een prachtig staaltje satire! Fantastisch gewoon! Het toont nog maar eens de onzin van faciliteiten, corridors, BHV,... aan.

Dat het net de N-VA is die geparodieerd wordt, geeft nog maar eens aan dat het de N-VA is die het debat over de toekomst van Vlaanderen, al dan niet binnen België, de voorbije maanden domineerde. Iets om zonder meer trots op te zijn. Al was misschien ook de naam GB iets minder vrijblijvend voor deze uiterst fijne parodie...

Alleszins ook vree wijs dat er op die manier nog eens een Gents gevoel gecreëerd wordt op een fijne en positieve manier. Al vraag ik mij wel af wat de verdere (politieke?) plannen hiermee zijn, zeker met de zoon van oud-burgemeester Frank Beke als initiatiefnemer.