campagne 2010

Vorige maand kondigde ik aan mee te dingen naar een kamerzitje vanop de 4e plaats. Een van de zogenaamd "beschermde plaatsen", gelabeld als "strijdplaats". Toen men mij dat wist te melden, was ik uiteraard bijzonder blij met deze prominente plaats, maar dacht ik eerder dat het om een kamikazeplaats ging: een plaats waarvoor men de grootste gek zoekt, die dan alles geeft, waarna die er toch net niet bij is. Vier zetels zou immers al veel zijn, laat staan dat die ook effectief naar mij zou gaan met twee sterke dames achter mij en een parlementslid als lijstduwer.

Ik kreeg de laatste tijd redelijk wat vragen over ons programma. Sommigen vinden dat we vorig jaar naar de kiezer trokken met een uitgesproken links verhaal, met ondermeer de Vlaamse hospitalisatieverzekering en de aanvullende kinderbijslag, en nu met een rechts verhaal van activering, sanering, en beperking van de werkloosheidsuitkeringen in de tijd. Inconsistent? Neen, uiteraard niet. Dit past namelijk in één consistent verhaal, een verhaal van verantwoordelijkheid.

De campagne is dit jaar bijzonder kort, waardoor een en ander moeilijk voor te bereiden valt. Dat daarbij foutjes gemaakt worden, zoals eerder aangehaald, is normaal. Maar door die korte campagne, en vooral ook door tijdsgebrek doordat ik ondertussen ook mijn twee thesisstudenten deftig probeer te begeleiden en er nog wat ander dringend werk is, is een en ander dit jaar niet gelukt.

Vanavond stond mijn eerste grote publieke debat op de agenda, georganiseerd door FZO-VL in De Centrale. Op het laatste moment liet Annelies Storms zich nog vervangen door (eveneens socialist nu) Bert Anciaux, terwijl Mathias eveneens afzegde en Mahmut Öz de honeurs in zijn plaats mocht waarnemen.

Ondertussen is de campagne volop bezig: affiches worden geplakt, borden worden geplaatst, en de blijde boodschap wordt aan de man/vrouw gebracht.

Deze week pakte SP.a uit met haar pensioenplan. Eye catcher hier is de belofte "iedereen 200 € extra pensioen per maand". Heel mooi cadeautje, zo lijkt me. Maar wat zit erachter?

Een veelgehoord cliché over N-VA is dat het federale verkiezingsprogramma voor elk thema uitsluitend bepaalt dat het moet gesplitst worden. Splitsen om te splitsen, zonder meer, zonder invulling te geven aan hoe dat gesplitst beleid moet worden vormgegeven. Niets is minder waar natuurlijk. Gisteren stelde N-VA dan ook haar verkiezingsprogramma voor inzake arbeidsmarkt en sociale zekerheid. Een uiterst ambitieus programma, helemaal in onze stijl van denken - durven - doen, uitgewerkt door een sterk team en voorgesteld door enkele kleppers van formaat: enerzijds Zuhal Demir, advocate gespecialiseerd in arbeidsrecht, 4de plaats op de Antwerpse Kamerlijst, en anderzijds ouwe getrouwe Danny Pieters, professor socialezekerheidsrecht, 5de plaats Senaat, en al langer gekend als oud VU-parlementslid en auteur van het boek Onze sociale zekerheid: anders en beter. Het hele opzet gaat uit van hoe de sociale zekerheid er moet uitzien, ongeacht op welk niveau (Vlaams of Belgisch) deze geïmplementeerd wordt. Al moeten we natuurlijk vaststellen dat de boel op Belgisch niveau zo vast zit als maar zijn kan, en vele onderdelen van dit plan op de nodige weerstand aan de overkant zullen kunnen rekenen. Dat leerde het (non-)beleid van het afgelopen jaar ons wel, waar de typisch Vlaamse problematiek van de lage participatie van 50-plussers door de plannen van Milquet nog erger gemaakt zou worden door het afschaffen van het doelgroepenbeleid.

Hieronder kan je een beknopte samenvatting bekijken in de video van de persconferentie. Alle details vind je in het volledig uitgeschreven programma.

Het is een beetje een ongelukkige timing, tijdens de eerste echte campagneweek, maar momenteel bevind ik me op een hotelkamer in Freiburg, Duitsland. Alles was al geboekt (en betaald) toen de liberalen besloten er toch maar de brui aan te geven en de stekker uit de regering te trekken, en aangezien ik nog even moet wachten op het campagnemateriaal en het onderwerp veel te interessant is, kon ik het toch niet laten.

Ondertussen zijn we helemaal vertrokken, met afgelopen vrijdag de persconferentie met de voorstelling van de Oost-Vlaamse kop van de lijst.

Een dik jaar geleden kondigde ik aan dat ik voor de eerste keer zou deelnemen aan de verkiezingen. Vanop de 7e opvolgersplaats haalde ik een mooie score, waarvoor ik mijn achterban nog altijd enorm dankbaar ben.

Uiteraard moest hier een vervolg aan komen. Weliswaar vroeger dan verwacht, maar toch: ook nu ding ik weer naar de gunsten van de kiezer vanop de N-VA lijst in Oost-Vlaanderen. Deze keer gaat het echter om een meer prominente plaats: de 4e. Jawel, een strijdplaats. Zotjes, ja, dat weet ik. Een zware campagne staat mij te wachten, want jawel, strijd, dat zal ik leveren!