Hendrik Vos

Elke kandidaat-commissaris wordt drie uur lang ondervraagd. Tijdens zo een toets wordt gepeild naar de competentie van de kandidaat en zijn kennis van de portefeuille waarvoor hij wordt voorgedragen. Ook zijn reputatie, communicatievaardigheden en ‘Europese overtuiging' worden kritisch bekeken.

In de nationale politiek loopt dat wel anders. Wie bij ons als minister wordt voorgedragen, moet op geen enkel moment blijk geven van enige expertise in zijn domein. [...] Het moment waarop iemand als minister wordt voorgedragen, vraagt het parlement bij ons niet om enige blijk van bekwaamheid. Met haar cultuuruitschuiver zou Schauvliege in Europa in elk geval niet makkelijk zijn weggekomen. En de grapjas uithangen in het Parlement, dat pakt in Europa al helemaal niet.

UGent-professor Europese politiek Hendrik Vos in dit opiniestuk. Heel sterk stuk, en een ferm goede praktijk waar we zeker een voorbeeld aan zouden mogen nemen. Ook de stijl van die hoorzittingen ligt me wel: korte, bondige vragen en antwoorden mbt de visie van de kandidaat op bepaalde inhoudelijke punten. Wat een contrast met ons gebrek aan screening van ministers, en onze manier van debatteren soms: een debat van anderhalf uur over strooizout was er toch wel een beetje over hé. Kunnen we heel wat van leren!

Foto's van de hoorzittingen vind je trouwens op de flickr-account van het Europees parlement. De komende hoorzittingen kan je trouwens live volgen via de website.

Binnenkort, als het (Hervormings)verdrag van Lissabon, aka de Europese grondwet-die-geen-grondwet-genoemd-mag-worden, geratificeerd is door alle lidstaten krijgen we een permanente voorzitter van de Europese Raad, wat neerkomt op een heuse Europese president. Weliswaar eentje met minder bevoegdheden dan zijn collega's, gezien de EU geen echte natie is. Fantastische zaak op het eerste zicht: een versterking van de EU als volwaardige gesprekspartner en samenwerkingsplatform. Eenheid in verscheidenheid.

Een president, dat doet ook denken aan heuse presidentsverkiezingen. Maar helaas: wij gaan onze Europese president niet verkiezen. Er zal geen race zijn naar het Résidence Palace. Er zal ook geen campagne zijn. Eigenlijk zullen er zelfs geen kandidaten zijn. Er worden namen gesuggereerd, ja. Tony Blair, Jean-Claude Juncker, Bertie Ahern, José María Aznar. Maar heel waarschijnlijk wordt te elfder ure nog iemand anders uit de hoed getoverd. Iemand zonder scherpe tegenstanders, en dus wellicht zonder mening. De kandidaten zullen niet met elkaar in debat gaan en het publiek zal voor- en tegenargumenten niet kunnen afwegen. Bij ons wordt de president aangeduid. Door de grote jongens en dat ene meisje. Door de Merkels, de Sarkozy's, de Letermes, de Balkenendes, de Berlusconi's, god betert. Zij zullen onder elkaar uitmaken wie onze president wordt, zoals de kardinalen onderhandelen over wie de nieuwe paus wordt.

Nee, helemaal niet logisch als je 't mij vraagt, en een ferm gemiste kans. Dit terwijl net wij de democratie ook willen uitdragen naar de rest van de wereld. Naar overal waar er een president wordt verkozen, sturen wij waarnemers. Om te controleren of iedereen die dat wilde zich kandidaat kon stellen. Of de campagne fair verlopen is. Of er niet gefraudeerd werd bij het tellen van de stemmen. Of er niet gefoefeld is met de stembiljetten. Of de stembussen ordentelijk gesloten waren. Wie een slecht rapport krijgt, wordt gestraft. We geven de leiders geen visa meer, we bevriezen hun tegoeden, we schorten de handel op. Europa lacht er niet mee als de democratie met de voeten wordt getreden. Behalve als het om zichzelf gaat blijkbaar.

In het kader van dit debat organiseert het Vlaams-Nederlands huis deBuren een lezingenreeks onder de titel 'De President van Europa'. Tijdens drie avonden houden telkens twee sprekers een prikkelende verkiezingsrede, uitgaande van de oproep:'Kies mij als president van Europa!'. Gisteren ging de tweede avond door. Een van de sprekers was Hendrik Vos, hoogleraar Europese Politiek aan de UGent, Centrum voor EU-studies. Hier in het midden op de foto, genomen na ons Europadebat met Frieda Brepoels en Bart Staes. Een verkorte versie uit zijn toespraak is terug te vinden in De Standaard. Ik vind het echter een bijzonder goed stuk dat bovendien fantastisch verwoord is, en neem het dan ook graag over, hieronder bij "lees meer". Ook de stukjes cursief hierboven zijn overgenomen uit zijn tekst: ik kon het gewoon niet beter verwoorden. Hoog tijd dat Europa de ballen krijgt om te doen wat het belooft te doen, om die prachtige ambities en nobele doelstellingen ook in realiteit om te zetten. Dat zou pas de Change zijn die we hier nodig hebben!

Hendrik Vos, je hebt alvast mijn steun en stem!