tromboflebitis

Vandaag ging ik nog eens langs het bloedtransfusiecentrum, wat alweer een hele tijd geleden was. Het kwam er gewoon te weinig van. Helaas kreeg ik daar slecht nieuws te horen: door mijn voorval vorig jaar en de oplossing mag ik geen bloed meer geven. Het zou een gevaar zijn voor mezelf (ik ben nu blijkbaar ook een risicogeval bij operaties) en het bloed zou van weinig waarde zijn voor transfusies. Jammer. Bij deze wil ik dan ook graag een warme oproep doen naar mensen die mijn plaats willen innemen: ga aub bloed geven, en red andermans leven.

Na een uitgebreid bloedonderzoek op alle mogelijke factoren, en een tweede controle-onderzoek op een paar delicate zaken, heb ik vanmorgen het verdict te horen gekregen: mijn tromboflebitis van dit voorjaar is deels te wijten aan een of andere stollingsfactor in mijn bloed die het boeltje iets te gemakkelijk laat stollen. Bijgevolg mag ik voor de rest van mijn leven dagelijks een aspirientje slikken, een lichte dosis speciaal spul in een capsule die pas oplost in de darmen en dus mijn maag niet om zeep kan helpen. Voor lange vliegreizen, zoals de trip naar Las Vegas en de terugvlucht, moet ik mij ook nog een spuit bloedverdunner zetten. Maar dat laatste vermijd ik best, want dat is niet zo'n onschuldig spul. Bij bus- en autoreizen regelmatig stoppen en rondwandelen is de boodschap, en zeker steunkousen dragen voor zulke gevallen.

Niet plezant, levenslang pillen slikken, maar natuurlijk wel goed dat de oorzaak nu gekend is en het probleem preventief verholpen kan worden zodat ik dat niet al te snel opnieuw meemaak.

Woensdag mocht ik alweer naar de specialist. Voorafgaand werd nog uitgebreid onderzocht dmv een doppler-echografie: de aders en slagaders in mijn been werden volledig gevolgd en gecontroleerd op stolsels. Een goede en sympathieke radiologe die me vrij veel uitleg gaf: blijkbaar is het beeld op een echo een dwarsdoorsnede en geen lengtedoorsnede zoals bij een radiografie. Een ader zie je dan niet als kanaal, maar als een zwart bolletje (of een ovaal als het meettoestel schuingedraaid wordt) afkomstig van de reflectie van de rode bloedcellen. Testen op stolsels gebeurt dan door de ader eventjes samen te drukken: verdwijnt het bolletje, dan kan je de ader samendrukken en is er geen stolsel. Verdwijnt het bolletje niet, dan is dat een teken van de aanwezigheid van stolsel (rode bloedcellen) die daar ondanks het samendrukken aanwezig blijven.

Resultaat: de hoofdaders zijn volledig vrij, maar een aantal vertakkingen bevat een uitgebreide vorm van tromboflebitis. Goed en slecht nieuws dus: een pak minder gevaarlijk dan in de hoofdaders, maar toch nog onverwacht veel stolsels die lang niet allemaal opgelost zijn na de vele bloedverdunners en het verwijderen van de grootste verstoppingen. De specialisten tasten in het duister naar de oorzaak ervan. Ik ben nu doorverwezen voor een bloedonderzoek, maar helaas is die specialist deze maand in verlof en staat zijn agenda voor volgende maand ook vrij vol: ik kan daar pas op 24 juli een afspraak krijgen. Ondertussen mag ik nog een tijdje elke dag een inspuiting krijgen van mijne schat en een steunkous dragen. Wel raar om daar altijd in wachtzalen vol bomma's te zitten, ik ben een vrij atypisch geval :-D

Vandaag dus een bezoekje gebracht aan de specialist. Was me dat even een pijnlijke bedoening! Voor het onderzoek (dat blijkbaar pas volgende week zal zijn) wou ze eerst de verstoppingen verwijderen. Gevolg: op het bedje gaan liggen, eventjes verdoven met ijs-spray, waarna ze een opening maakte en het stolsel er met de duimen uitduwde als ware het een puist. Amai mijne frak, doet toch eventjes meer pijn dan een puistje uitduwen. Beide klonters werden zo verwijderd.

Soit, mijn been zit nu in een verband, ik moet verder inspuitingen blijven zetten, en volgende week weten we meer.

Echter, het goede nieuws is dat de "uitgebreide trombose in beide venen" die de radioloog in zijn verslag beschreef, geen diep-veneuze is, maar een oppervlakkige. Daardoor ook dat men die kon "uitduwen".

Ondertussen gaat het al vrij goed met mijn been. Vandaag nog eens bij de dokter geweest, en morgen mag ik naar de aderspecialist voor een uitgebreid onderzoek.

Voor de geïnteresseerden: het was dus een (diep-)veneuze trombose in beide aders. Als behandeling moest ik een sterke stollingsremmer onderhuids (in mijn buik) inspuiten. Het onderzoek morgen is nodig om enerzijds na te gaan hoe lang de behandeling moet duren, en anderzijds de oorzaken op te sporen. Uiteraard moet de klonter volledig opgelost geraken, maar anderzijds is een te lange behandeling ook niet zo goed wegens verhoogde kans op bloedingen die nauwelijks te stoppen zijn. De dokter denkt aan een week of drie met dagelijkse inspuitingen, amai mijnen buik, die zal ook goed blauw staan...

Ook over de oorzaken zal ik morgen meer weten. Wikipedia is alvast een goede vriend. Deze pagina vermeldt naast factoren in de vaatwand (zoals aderverkalking), factoren in het stromingspatroon in het bloed en de samenstelling van het bloed zelf ook nog te weinig beweging en een te lange krappe houding (bvb bij vliegreizen) met een verhoogd risico voor lange mensen. Dit laatste staat gekend als het economy class syndroom en zal wellicht niet de enige oorzaak zijn (zeker als mijn laatste vliegreis amper twee uurtjes duurde), maar zal er zeker geen goed toe gedaan hebben. Maar ook (en wellicht voor mij toepasselijker) computerwerk vergroot de kans op trombose. De andere mogelijkheden, zoals de vaatwand en het stromingspatroon, gaan morgen onderzocht worden. Daarvoor gaat men een of andere stof inspuiten in de bloedbaan en die proberen volgen, naast een paar andere onderzoeken.

Hopelijk weet ik morgen meer dus. Ondertussen hopen dat ik dit niet moet meemaken.

Anderzijds natuurlijk goed dat men een verhoogd risico bij mij ontdekt door een trombose in mijn been en niet ergens anders. En ook goed dat die echografie gebeurd is: de eerste indruk was namelijk een spierscheurtje of inwendige bloeding na het lopen van vorige week zondag, waarbij men normaal mijn been wat zou afgebonden hebben. Gelukkig heeft men die echo genomen ter controle en gemerkt dat het iets totaal anders was.

Ha, daar waar het vanmorgen nog een pijnlijke bedoening was, is er sinds de laatste inspuiting redelijk wat verbetering merkbaar. Ik kan al terug wat rondwandelen, weliswaar beperkt, maar het valt al goed mee in vergelijking met vanmorgen. Ik ga me nog wat koest houden, maar ben al ferm benieuwd naar morgen.

Nee, het is er niet op verbeterd ondertussen, helaas. Zolang ik in de zetel kan blijven zitten met de benen omhoog, is alles OK, maar als ik ergens naartoe moet (bed, wc,...) dan is het een ferm pijnlijk gesukkel. Nu ja, op zich geen ramp, al ben ik wel benieuwd welk nieuws ik morgen krijg.

Ferm beu is echter dat ons Lynn ook niet al te fameus is: gisteren (en eergisteren ook al een klein beetje) ziek geworden, griep, en vannacht moeten overgeven. Nu kan zij mij niet meer soigneren, en ik haar helaas ook niet.

Gelukkig zijn er nog lieve mensen in de buurt.

Dat zal het zijn voor mij vandaag, en maandag.

Deze week had ik wat last van een pijnlijke kuit. Eerst dacht ik dat het wat stijfheid zou zijn van zondag, maar omdat de pijn zich enkel voordeed in mijn rechterkuit en steeds erger en erger werd, tot ik gewoon niet meer vooruit geraakte, heb ik vandaag toch een bezoekje gebracht aan de huisarts. Die stuurde me direct verder om foto's te laten nemen en een mammografieechografie. Het is blijkbaar een bloedklontertje. Iets wat normaal enkel bij oudere mensen voorkomt. Mogelijks ook door te lang te krap te zitten, zoals bij lange vliegreizen, maar dat kan het niet meteen zijn: de laatste was van begin mei en ook niet echt ver.

Alleszins ferm pijnlijk. Nu moet ik mij zelf spuitjes zetten met een of ander middel om die klonter op te lossen. Toch maar raar, maar lukt nog wel goed. Maandag terug bij de dokter om te zien of er beterschap is, en na te gaan wat precies de oorzaak is.

In afwachting blijf ik beter thuis en hou ik me wat kalm. Zodus ben ik wat aan het werken vanuit de zetel, met mijn benen omhoog op een tafeltje en de laptop op schoot. Ik heb meteen ook eens Skype Out getest, wat ook wel ferm handig en goedkoop is.