vakbond

Vandaag zijn er twee heel interessante opiniestukken te vinden in De Standaard: eentje van Pieter Timmermans van de ondernemingsfederatie VBO en eentje van Luc Cortebeeck van ACV. Hoewel ik op heel wat andere domeinen verre van akkoord ga met Timmermans/VBO (bvb mbt fiscaliteit, de notionele interestaftrek, de beperking van de ontslagvergoedingen voor bedienden,...) kan ik hem in deze opinietekst alleen maar volledig bijtreden. Hij haalt een heleboel sterke punten aan, en schetst duidelijke grenzen aan het stakingsrecht die de laatste tijd meer en meer overtreden werden door de vakbonden.

Cortebeeck schiet er dan weer compleet naast. Het ongenoegen van klanten of gestrande reizigers bij NMBS-stakingen is vooral de schuld van de media. Yeah right. En alle grenzen aan het stakingsrecht (bvb toegang voor werkwilligen) staat quasi gelijk aan een volledige afschaffing van dat stakingsrecht of zelfs de vakbonden. Dat werkgevers een beroep doen op rechters om hun via democratisch gestemde wetten ingestelde rechten af te dwingen, kan voor hem niet. Komaan hé, niet zeveren, uw rechten houden op waar die van een ander beginnen. Waar Cortebeeck wel een punt scoort, is ivm het beroep dat vakbonden kunnen aantekenen bij rechterlijke uitspraken mbt stakingen: derdenverzet voor dezelfde rechter, die intussen een vonnis geveld heeft ten voordele van de werkgever en een beetje later zou moeten toegeven dat hij zich flagrant heeft vergist, dat lijkt me idd niet echt logisch. Dat hij in het slot van zijn tekst aangeeft dat een staking een allerlaatste middel is om vastgelopen overleg opnieuw vlot te krijgen, lijkt me in het licht van de recente "preventieve staking" ook niet meteen geloofwaardig.

De afsluiter van Timmermans, met de vraag naar respect voor elementaire basisregels en transparantie en aansprakelijkheid, kan ik alleen maar onderschrijven. Men kan idd niet steevast eisen dat de vakbond de enige gesprekspartner van de werkgever mag zijn, en bij conflict officieel niet bestaat. Als VBO een duidelijke keuze maakt voor meer transparantie door van een feitelijke vereniging over te stappen naar een vzw-statuut, zouden de vakbonden daar beter een voorbeeld aan nemen, of daar wettelijk toe verplicht worden. Het lijkt me de meest logische manier om ieders rechten, die van werknemers en werkgevers, te kunnen garanderen.

Interessante lectuur en zeker het lezen waard!

Mag de rechter stakersposten verbieden om werkwilligen tegen te houden? Volgens 59% van de stemmers op de website van Ter Zake alvast niet, de overige 41% vindt van wel. Ik bevind me heel zeker in het kamp van de mensen die vindt dat de rechter dit zeker kan.

Het conflict bij Carrefour is helemaal uit z'n voegen gebarsten: de vakbonden leggen de boel plat omdat de (nieuw-aangeworven) werknemers van de nieuwe vestiging in Brugge een ander contract gekregen hebben met (mogelijks) andere, lagere loonsvoorwaarden. Nu, ik doe geen uitspraken over dat contract (ik ken het niet) buiten de opmerking dat die werknemers zelf gekozen hebben om bij die vestiging van Carrefour te gaan werken aan die voorwaarden, terwijl er in Vlaanderen (en de regio Brugge) een grote vraag naar werkkrachten is. Als de vakbonden vinden dat dit niet kan, is dat eveneens hun goed recht en mogen ze zeker een beroep doen op het stakingsrecht, al vind ik dat verre van een goede zaak, laat staan een goed actiemiddel. Echter, blijkbaar menen een aantal mensen daar te moeten denken voor anderen: de boel wordt niet alleen platgelegd, maar ook helemaal geblokkeerd. Mensen die de mening van de vakbonden niet delen en gewoon willen gaan werken, worden tegengehouden. U moet niet denken, de vakbond denkt wel voor u. Iedereen is verplicht om mee te staken, met alle financiële gevolgen (in deze koopkrachttijden, cfr diezelfde vakbonden) voor hen vandien.

Gelukkig zijn er nog andere fundamentele rechten naast het stakingsrecht. En daar heeft de directie van Carrefour dan ook gebruik van gemaakt door naar de rechter te stappen om deze rechten af te dwingen. In kortgeding werd beslist de blokkages te verbieden op straffe van dwangsommen. Bemerk dat dit in ons systeem betekent dat individuele stakers die een blokkagepost bemannen gedagvaard kunnen worden, en de vakbond zelf niet gedagvaard kan worden gezien deze geen rechtspersoon is. Individuen dagvaarden is echter niet evident.

Ik denk dat we de laatste jaren, dankzij enkele heethoofden, tegen de grenzen van het stakingsrecht en de verantwoordelijkheden van de vakbonden aan het oplopen zijn en er enkele precedenten geschapen zijn. Denk maar aan de staking van een handvol mensen voor een paar maaltijdcheques op Zaventem kort geleden, waarbij eveneens individuele personen gedagvaard werden, voor de allereerste keer. Ook nu verhardt de toon en zal het wellicht tot dagvaardigingen komen. Het wordt imho dringend tijd dat vakbonden verantwoordelijk gesteld kunnen worden voor hun daden, en men daar begint te beseffen dat niet-stakers ook hun rechten hebben (waar ons gerechtelijk apparaat op dient toe te zien!) en heus wel voor zichzelf kunnen denken. Aanpakken die handel!

Voor mij kan en moet de rechter dus zeker tussenbeide komen hierin, en ervoor zorgen dat iedereens rechten gevrijwaard worden. Maar blijkbaar vertolk ik hier tot mijn grote verbazing een minderheidsmening, althans bij Ter Zake. Wat vindt u hiervan? Ik ben benieuwd.

Een waarschuwingsactie moest het worden vandaag. Mijn gat. Die bende idiote mafkezen vindt er niets beter op dan quasi heel het land nog eens plat te leggen met een staking. Niet gaan werken voor meer koopkracht, go figure. Mensen een beetje gijzelen en beletten dat ze op hun werk geraken, heel sociaal...

Een pre-emptive strike, eerst aanvallen en dan gaan onderhandelen. Logisch toch? Ik zou wel heel naïef zijn mocht ik denken dat stakingen een laatste actiemiddel zijn, voor het geval het echt niet meer anders kan. Als dat principe zo zwaar uitgehold wordt, lijkt een beteugeling van het stakingsrecht onafwendbaar als we de boel hier nog een beetje draaiende willen houden.

Zelf ben ik wel ferm content in Gent te wonen en werken. Mij kunnen ze alvast niet gijzelen met hun idioot gedoe. Wel beu dat met die actie de administratieve mallemolen in gang gezet werd en ik nog een extra toertje mocht doen met de fiets om een of andere lijst te gaan tekenen om aan te geven dat ik wel degelijk werk vandaag en niet mee staak. Een dag loonverlies, dat zullen ze mij in koopkrachttijden ook niet afpakken.

Als je van de duivel spreekt, zie je zijn staart. Ik had het gisteren over Johan Vande Lanotte, en net vandaag verschijnt zijn rentree-interview nav zijn brief aan de SP.a-militanten. Scherpe oppositietaal, hij heeft duidelijk zijn draai gevonden daarin.

Op een paar punten scoort hij sterk, maar er zitten evengoed ferme kemels tussen. Zo is zijn kritiek op de begroting minstens terecht, maar de vraag van journaliste Isabel Albers "Alsof uw begrotingen altijd zo orthodox waren" is ook hier zeker gepast. In tijden van hoogconjunctuur de staatsschuld nominaal laten toenemen, is zonder meer schandalig. Ondertussen geeft ook vicegouverneur van de Nationale Bank en kabinetschef tijdens Verhofstadt I, Luc Coene, toe dat die meevallers niet gebruikt zijn om de financiële situatie van het land structureel te verbeteren. Evenzeer boter op het hoofd dus. En leugentjes over begrotingen, daar kennen ze in zijn partij ook wel een en ander van natuurlijk.

Ik kan hem echter volledig volgen wanneer hij zegt dat Leterme Reynders publiek had moeten terugfluiten toen deze laatste stelde dat voor hem de campagne voor 2009 belangrijker was en hij nu geen tijd meer heeft om zich bezig te houden met zijn bevoegdheden als minister van institutionele hervormingen. Raak. Net als zijn kritiek op de ongelijke inning van de venootschapsbelasting door diezelfde Reynders, die echter al langer aan de gang was.

Wat de stijgende energieprijzen betreft, hebben we de voorbije legislatuur ook een ferme kans gemist om de markt open te breken en de dominantie van Electrabel aan diggelen te slaan. Helaas, er kwam een Pax Electrica. Ook zijn punt, dat de prijs van nucleaire elektriciteit kon losgekoppeld worden van de olieprijs, verbleekt wat bij het gegeven dat het aantal regeringen zonder socialisten sinds de invoering van de kernenergie op één hand te tellen is. Zijn kritiek op de schamele verhoging van de maximumrente op spaarboekjes van 4 naar 4.25 %, waarmee de concurrentie beperkt wordt, is dan weer terecht. Helemaal onterecht is zijn kritiek op de bestrijding van de inflatie: vakbonden, en dan vooral zijn teergeliefde rode dogma-club, die strijden voor loonsverhogingen bovenop de normale indexstijgingen, zijn de beste garantie om die boel om zeep te helpen en ons in de negatieve spiraal mee te sleuren.

Het meest pijnlijk is echter zijn kritiek op de "onrealistische en nutteloze hervormingen" die door het Vlaams kartel geëist worden. Welke hervorming uit het fameuze Hertoginnedal-lijstje, of de fiscale autonomie is er zo nutteloos? Welke nutteloze hervorming werd er geëist die niet goedgekeurd is door uw partij in de bekende resoluties, of valt er niet onder de noemer "responsabilisering" die uw partijgenoot VDB kortgeleden bepleitte? En welke zinvolle hervormingen hadden we dan niet beter doorgevoerd de voorbije legislaturen? Juist, ja.

Guy Tegenbos geeft er dezer dagen weer ferme lappen op in De Standaard. En groot gelijk heeft hij!

Een spoorwegmaatschappij is geen koekjesfabriek. Als die stilgelegd wordt, voelt vooral de werkgever dat. En zo hoort het ook. Zelfs als de klanten na een tijd moeten overschakelen op andere koekjes, of tijdelijk zonder koekjes door het leven moeten, is er nog geen man overboord.

Bij een spoorwegmaatschappij is dat anders. Daar voelen klanten en samenleving het meteen. Die maatschappij vervult een vitale rol. Zonder haar raken een half miljoen mensen niet dagelijks waar ze moeten zijn. Omdat die rol zo vitaal is, krijgt ze miljarden euro's belastinggeld van alle burgers toegestopt.

Als de spoorvakbonden vinden dat die rol niet zo vitaal is en lamgelegd kan worden voor een akkefietje, trekken ze zelf het karakter van de openbare dienst in twijfel, én de massale subsidiëring.

Maar er is meer. Het is ook een zaak van ethiek.

Een algemene spoorstaking treft rechtstreeks en bijna alleen de klanten. Die worden gebruikt als gijzelaars. En het gezamenlijke leed dat zij lijden, staat op geen enkele wijze in verhouding tot wat de vakbonden nastreven. Voor wat opslag zet je niet een half miljoen reizigers voor aap en breng je niet voor honderden miljoenen euro schade toe aan de economie.

In andere openbare diensten aanvaarden vakbonden en personeel die ethische beperking. In de veiligheidsdiensten, in ziekenhuizen, rusthuizen, bijzondere jeugdzorg en scholen wordt ook wel eens gestaakt, maar wordt altijd gezorgd dat de wezenlijke dienstverlening behouden blijft en dat de nadelen voor de gebruikers binnen redelijke perken blijven.

Sommige ambtenarenbonden, zoals de spoorbonden, hebben die ethiek niet. Ook de vakbonden van de Vlaamse overheid gingen over de schreef toen ze onlangs tientallen onschuldige schippersgezinnen gijzelden om wat meer opslag af te dwingen. De vakbonden van het gevangeniswezen weten dat elke staking die wat langer duurt, tot zelfmoorden leidt bij de gevangenen, maar dat verzwijgen ze angstvallig.

Sommige politici zijn medeplichtig: zij die vakbondsdictaten voorrang geven op het algemeen belang.

De spoorbonden hebben de keuze. Ofwel aanvaarden ze ethische beperkingen en voeren ze voortaan andere acties zoals betaalstakingen of beperktere stakingen. Ofwel moeten ze maar ondergaan dat ze een wettelijke stakingsbeperking opgelegd krijgen.

(bron)

Dringend dat zootje ongeregeld aan banden leggen verdorie!

Sinds enkele jaren houdt Vlaams Belang ook 1 mei vieringen. Niet echt verwonderlijk, een groot deel van de vakbondsleden stemt immers Vlaams Belang. Dat is een groot deel van het kiespubliek dat (vooral) SP.a kwijtgeraakt is aan extreem-rechts.

Vlaams Belang maakt van 1 mei gebruik om de vakbonden aan te klagen voor discriminatie, iets wat Marie-Rose Morel reeds in het Vlaams Parlement deed. Zo werd donderdag gezegd dat afgelopen jaren zeshonderd Vlaams Belangers uit de drie grote vakbonden werden gegooid. Op zich natuurlijk geen probleem: het is maar normaal dat verenigingen leden buitengooien die een houding aannemen die fundamenteel indruist tegen de belangen van de vereniging in kwestie. Een belgicistische royalist zal het ook niet lang uithouden als lid bij Vlaams Belang, laat staan een Vlaams- (of Waals-)nationalist bij de BUB. Dat bevestigt ook minister Van Brempt met het voorbeeld dat Vlaams Belang gerust een kuisvrouw met lidkaart van pakweg SP.a mag weigeren omdat de doelen tegenstrijdig (kunnen) zijn.

Waar ze echter wel een ferm punt hebben, en wat ik zelf ook niet begrijp, is het ondemocratische karakter van de sociale verkiezingen: enkel vakbonden die via sociale verkiezingen verkozen zijn, worden erkend. En de enige vakbonden die mogen deelnemen aan sociale verkiezingen zijn, u raadt het al, de erkende vakbonden. Compleet in strijd met alle democratische logica. Waarom worden die sociale verkiezingen geen evenbeeld van de echte verkiezingen voor een parlement of gemeenteraad, waarbij elke groepering lijsten mag indienen? Om de macht van de drie groten, de zuilen, niet aan te tasten natuurlijk. Afvoeren die handel!

Het doet me ook wat terugdenken aan de saga rond kerstmis en nieuwjaar, waar de onafhankelijke spoorvakbond OVS de boel (al dan niet terecht) platlegt en beleidsmakers aankondigen met de vakbonden te gaan praten, maar niet met de OVS, want die is niet erkend, hoewel deze vakbond wel een groot deel van de machinisten vertegenwoordigt. Compleet ridicule houding en niet van die aard om de problemen van de werknemers op te lossen.

Wie mij een beetje kent, weet dat ik niet al te hoog op loop met het ABVV. Vandaag echter een positieve noot: Karel Gacoms, voorzitter ABVV Vlaams-Brabant, provinciaal secretaris van de metaalbond CMB in Vlaams-Brabant en de man die destijds de spreekbuis was van de ontslagen werknemers bij Renault Vilvoorde, treedt toe tot de Gravensteengroep en heeft het manifest ondertekend. Dat het taboe dat rust op Vlaamsgezindheid nu ook door een vooraanstaande ABVV-er doorbroken wordt, is alvast een goede zaak.

Het is zondermeer positief dat mensen vanuit tal van verschillende strekkingen, met standpunten waarover we het serieus oneens kunnen zijn, inzien en er voor uitkomen dat het territorialiteitsbeginsel een absolute basis is, en dat cultuurimperialisme (zoals bedreven door drie gekende burgemeesters in de Vlaamse Rand) en ongezond parasitisme in de weg staan van interregionale solidariteit. Of zoals de Gravensteengroep het verwoordt: Wie dit negeert, pleit voor de ontbinding van de staat (...) In dat geval moeten we stappen zetten om de regio’s als onafhankelijke staten deel te laten maken van de EU. Met onze Franstalige vrienden als het kan, zonder als het moet. Wallonië als bevriende partner-natie lijkt ons een aantrekkelijker perspectief dan een staatsbestel dat zich van de ene crisis naar de andere voortsleept.